Eric Min schreef al De Eeuw van Brussel. Biografie van een wereldstad 1850-1914 en over Ensor, Evenepoel, Wouters…onlangs verscheen zijn GARE DU NORD, een groepsportret van schilders, schrijvers en fotografen…Van Gogh en Rops, Wiertz en Verhaeren, Mondriaan en Masereel, Simenon en Claus….
Uit het boek citeer ik passages gemengd met andere gegevens.
Frans Masereel groeide op in Blankenberge, villa Saint Christophe, op de Zeedijk. Hij maakte snel kennis met het harde leven van de arme vissers. Met Otu, een oude visser, ging hij op ontdekkingstocht. Masereel zal de zee en het water heel zijn leven koesteren. In Blankenberge zelf kwam er veel schoon en nu bekend volk: Henry Van de Velde schilderde er graag, Georges
In GARE DU NORD lezen we: Weinig kunstenaars uit de twintigste eeuw hebben het grotestadleven zo juist getroffen als de houtsnijder Frans Masereel – in de internationale eregalerij neemt de Belg trots zijn plaats in tussen het Ialiaanse futurisme en zijn tijdgenoten Geroge Groz en Otto Dix…
Een eerste keer zette hij in Parijs voet aan wal op nummer 3 van Rue de Navarre in het 5de arrondissement in Parijs.In 1922, najaar, strijken Pauline en hij opnieuw neer in Parijs…in de Rue Lamarck, vlak bij de Sacré Coeur…In december 1925 ontmoet Masereel de zwarte acteur en zanger Paul Robeson, die zal doorbreken met de song ‘Ol’ Man river’In 1930 verhuist hij …naar een droom van een atelier nier ver van de Moulin Rouge. In 1937 werkt hij samen met Henry van de Velde aan het Belgische paviljoen op de Wereldtentoonstelling aan de Seine.
Félicien Rops, graficus, kunstschilder, karikaturist, pootte aan de Oostkust, ook in Blankenberge zijn ezel in de duinen.
Parijs zit Félicien Rops als gegoten: daar gebeurt het allemaal, daar trekt de moderne tijd zich op gang….
Al in 1855 heeft de tweeëntwintigjarige jongeman een maand in Parijs doorgebracht…Geregeld zal hij de trein richting Gare du Nord nemen en zal een drietal maanden per jaar in Parijs verblijven. Hij wil er zijn verftechniek verfijnen en contacten leggen met uitgevers….als professioneel boekillustrator.
Later zal hij er jaren wonen en werken. Rodin zou zich voor zijn beeldhouwwerk erg door Rops hebben laten inspireren…
De Félicien Ropshelling is in Blankenberge de meest westelijke helling naar de Zeedijk toe.
Henry van De Velde (1863-1957) schilderde ook in Blankenberge. Hij was niet alleen schilder, maar vooral architect en vormgever (art nouveau). Als schilder was Van de Velde vooral impressionist, als designer en architect evolueerde hij van art nouveau naar strakker, abstracter functionalisme, aldus Marc Reynebaeau in zijn recensie DE VORM VERBETERT DE WERELD in dSL van 31 mei 2019.
Hij ontwierp het vorige Blankenbergse station niet, maar was raadgever.
Hij was zeer gewaardeerd in Duitsland. Hij ontwierp de Boekentoren in Gent In GARE DU NORD: “Gewapend met aanbevelingsbrieven vanwege zijn stadsgenoot Peter Benoit trekt Van de Velde in 1884 naar kunstenaars in Parijs die er leerlingen op na houden…
Op het strand van Blankenberge en in het dorpje Wechelderzande bedenkt hij een handvol schilderijen, die tot de beste behoren wat deze stroming (pointillisme) in België opgeleverd heeft…
Icoon van het Parijse tijdschrift Revue Blanche (waarvoor Van de Velde een recensie schreef) is Misia, die almaar opnieuw door de huiskunstenaars wordt geportretteerd. In 1889 heeft Van de Velde haar tevergeefs het hof gemaakt in het zonnige Blankenberge…In Henry’s handen is de zinnelijke zweepslaglijn van de Belle Epoque geleidelijk overgegaan in het rationele, heldere gebaar van de nieuwe tijden