Oud-ll. (1975) Korneel Le Compte, doctor in de Kunsten (2019), Munt-solist-contrabassist met pensioen, haalt herinneringen op aan zijn RNS/KA Blankenberge-tijd en schetst zijn carrière. Mis de lectuur ervan niet!

foto gemaakt door fotografe Saskia Vanderstichele, gepubliceerd met haar toestemming, waarvoor dank

Beste Mijnheer Coudeville,

Het is van 1975 geleden dat we elkaar zagen. Bij u heb ik twee jaar (of was het er maar één?) Duits gevolgd. We waren, denk ik, maar met drie leerlingen in uw klas want het was een keuzevak en de meesten hadden voor dactylo geopteerd.

De Maerlantkrant heb ik heel toevallig ontdekt. Uit “mijn” tijd, 1973-1975 is daar niet erg veel in terug te vinden, maar hier en daar zie ik toch een beeld van hoe het toen was.

Tot op vandaag heb ik veel warme herinneringen aan die tijd. Ik zie met mijn geestesoog nog veel gezichten (die intussen, na bijna vijftig jaar, wellicht onherkenbaar geworden zijn). 

schoolreis naar de Eifel of de Vogezen – uiterst links staand Korneel Le Compte

Ik heb na twee jaar Germaanse (Duits-Nederlands), resoluut voor de muziek gekozen. Tot voor een paar jaar was ik aanvoerder van de contrabas-sectie in de Munt, en leraar moderne contrabas en barokbas aan het Brusselse Conservatorium.

Ik ben vervroegd moeten vertrekken: slokdarmkanker. Intussen “genezen” verklaard, hetgeen een mirakel mag heten. Mijn zus Goedele, die voor mij als een tweelingzus was, is enkele jaren geleden aan kanker gestorven. Een van mijn broers ook.

Maar ik zit niet stil. Van mijn brugpensioen heb ik gebruik gemaakt om eindelijk die doctorstitel te halen. Mijn vader was dokter, en het heeft hem altijd gespeten dat geen enkele van zijn talrijke kinderen in zijn voetsporen was getreden. Nu kon ik eindelijk zeggen, de ogen ten hemel gericht (hij is al jaren geleden gestorven): “Het is gelukt. Ge hebt uw dokter.” Weliswaar in de Kunsten, maar zo moeilijk gaan we nu ook niet doen.

Zoals gezegd, ik heb mooie herinneringen aan de school in Blankenberge. Wat ik daar geleerd heb, heeft me in mijn leven veel geholpen. En dan heb ik het niet enkel over kennis, maar over het leven. Bij veel leraars kregen we levenslessen die bijbleven, terwijl de “kennis” vaak stilaan vergeten werd.

Het was een tijd, zoals voor veel jonge mensen, van onbeantwoorde liefdes en van verlangens, van dromen over later en van leven in het nu. Van Frits Standaert heb ik altijd het “affectief openstaan” onthouden. Ben ik niet altijd in geslaagd, vrees ik. Bij Dirk Tytgat Frans geleerd, maar ook veel meer. Behalve de grondslagen van het Duits heb ik bij u ook leren zingen : hoch auf dem gelben Wagen. Ik ken het, zoveel jaren later, nog helemaal van buiten. Tekst en muziek. En het verhaal van de “Mäuseturm”, der mitten im Rhein steht. Dankzij die basis heb ik het aan de universiteit niet erg moeilijk gehad om mijn taalniveau wat te verbeteren. Het is me tijdens mijn muziekstudies een onschatbare hulp geweest. Leopold Mozart, Quantz, Dittersdorfs “Lebensbeschreibung” e tutti quanti, ik prijs me gelukkig dat ik dat allemaal in originele versie kan lezen.

hotelkamer in ? tijdens een schoolreis: Korneel Le Compte en Jaak Coudeville

Bij Dirk Tytgat was het “Il pleure dans mon coeur/comme il pleut sur la ville…”

Ken ik ook nog helemaal. Ik heb ooit in de klas Brassens gespeeld en gezongen. Dat kon allemaal.

Een paar huwelijken, drie kinderen die in België, Zweden, en China wonen. Een Japanse echtgenote met wie ik, als we deze corona-crisis met z’n allen overleven, naar Japan verhuis. En met wie ik heel veel muziek speel. Een kleinzoon ook, in Zweden. Met een Kroatische vader en een Belgische moeder zal de jongen, die nu twee jaar wordt, weldra vier talen spreken, want Zweeds en Engels zijn daar standaard.

En zo gaat het leven zijn gang. Blij dat ik er (onverhoopt) nog ben. Eten is moeilijk geworden, slapen doe ik rechtop zittend. Niet bijzonder prettig allemaal. Het is nu drie uur in de morgen, het slapen valt me soms zwaar. Maar zie, ik leef, ik speel, ik schrijf naar u. Das Leben ist schön.

Ik hoop en wens dat ook uw leven mooi is, en de moeite waard. Mocht u toevallig Frits Standaert en/of Dirk Tytgat ontmoeten, doe ze dan veel groeten.

Soms overvalt me de weemoed, 

soms wil ik dat de tijd blijft staan…

Aber der Wagen, der rollt.

Hartelijke groeten!

Enkele dagen later voegde Korneel Le Compte er nog aan toe:

ik herinner me dat we in Keulen (op schoolreis) naar de opera gegaan zijn, ze speelden Madame Butterfly, als ik me goed herinner. Ik had toen geen flauw idee dat ik later ook in de opera zou gaan spelen…

De tournees in Japan: we gingen vroeger elk jaar naar daar, om gratis concerten te spelen in scholen, hospitalen, instituten, culturele centra… dat was altijd heel aangrijpend. Wat me het meeste is bijgebleven zijn de concerten in Fukushima, na de kernramp daar, en een concert voor Alzheimer-patiënten.

Ik geef ook altijd wat les als ik in Japan ben.

Na mijn kanker hebben we daar niet meer gespeeld, maar we hopen binnenkort terug te keren en daar dan definitief te blijven.

Mijn kinderen. Allemaal muzikaal, vrees ik 🙂

Zoon Tobias is van opleiding percussionist maar speelt drums, gitaar en bas, keyboards, in allerlei genres van pop tot jazz. Heeft met zijn Chinese vrouw Sherry (zangeres) twee CD’s uitgebracht. Dochter Viola is contrabassiste, maar heeft ook een carrière als singer/songwriter (ook al twee CD’s uit). Zoon Ceylan, half-Chinees, is vlogger en stand-up comedian in Shanghai. Schoonzoon Daniel (Kroaat) is violist in Helsingborg, Zweden.

Kleinzoon Felix wordt dra twee jaar, is ook heel muzikaal (ouders, nonkels, tantes, alle grootouders zijn muzikanten, is dus wel een beetje voorbestemd). Benieuwd wat dat zal worden…Ik ben blij dat ik je heb gevonden, na al die jaren. Tot op vandaag heb ik veel warme herinneringen aan die tijd in Blankenberge.

Korneel Le Compte is de zoon van de vermaarde dokter en televisiepersoonlijkheid Herman Le Compte (overleden) en diens vrouw – beeldhouwster Begga D’Haese.

Lees ook eens op: https://www.bruzz.be/samenleving/afzwaaiend-munt-solist-wordt-doctor-de-kunsten-2019-11-21

met dochter
Munt-ensemble contrabaskwartet
op weg naar Fukushima

Reactie's