RMS/RNS-HERINNERINGEN VAN CHRIS MARMENOUT, OUD-LLE (1969), SCHRIJFSTER, GERMANISTE

1ste rij uiterst rechts Chris Marmenout

Herinneringen

Aan mijn schooltijd in de Rijksmiddelbare School en de “Normaalschool met Gemengd Atheneum” (nu “Maerlant-atheneum”) bewaar ik de beste herinneringen. Ik liep er school tot 1969 en ging toen aan de RUG Germaanse filologie studeren. Na mijn studie bleef ik in Oost-Vlaanderen wonen maar kom nog vaak naar mijn geboortestad. Ik kan de zee immers moeilijk lang missen.

Telkens ik langs de Vredelaan loop denk ik met wat weemoed aan de tijd dat ik in het bijzondere gebouw mét een heus parkje, schoolliep.

Dan vraag ik me af of de grote studiezaal er nog op dezelfde manier bij ligt als vroeger: lange rijen tafels waar we examens aflegden of studie hadden, in de hoek een verhoog met daarop de stoel van de studiemeester of leraar die ons in de gaten moest houden, het zachte licht dat door de hoge ramen viel en weerkaatste op de fel geboende parketvloer,…

Ik zou graag nog eens dwalen door dit ongewone gebouw dat mij altijd geïntrigeerd heeft. De klaslokalen met hoge plafonds en brede ramen suggereerden ruimte en vrijheid, net wat jongeren zo ambiëren. Op de hoogste verdieping was ons klasje Grieks van waaruit je de zee kon zien! Wie in ons land had ooit dit voorrecht? In de pauzes tussen de lessen, “speeltijd” genoemd, konden we in de tuin kuieren of rondhangen op de hoge trappen aan de ingang. Het gebeurde ook wel dat we, ongemerkt, uit het zicht van de studiemeesters liepen door het smalle paadje dat de tuin verbond met de toenmalige ingang aan de De Smet De Nayerlaan.

Indrukwekkend was het bureau van de directeur, alleen al omwille van de gecapitonneerde deuren. Het kost mij weinig moeite om de sfeer van toen weer op te roepen. 

Ook aan het gebouw in de Onderwijsstraat (nu stadsbibliotheek) waar ik de eerste drie jaar van het middelbaar volgde, bewaar ik veel herinneringen.

Het was er allemaal veel kleiner en donkerder. Je fiets moest je stallen in de “préau”, een lawaaierige ruimte waar alle geluiden meervoudig weerkaatsten tegen het glazen plafond en waar we in de pauzes moesten verblijven bij guur weer. Ook in dat gebouw hadden we een ongewone ruimte waar we Latijn en Grieks kregen: een kamertje op een tussenverdiep waar ons klasje van 10 als sardienen in een blik zaten gewrongen. Bij het wisselen van de lessen, terwijl er geen leraars te zien waren, organiseerden we daar wel eens een sponzengevecht. Ik herinner me levendig zo’n moment waar de spons het kleine plafondlampje aan diggelen sloeg net op het moment dat onze leraar in de deuropening verscheen…

Onder de leraren in het lager middelbaar waren heel wat kleurrijke figuren, zoals Juffrouw Decloedt die gedreven biologieles gaf. Leerkrachten die ik bijzonder apprecieerde waren o.a. Juffrouw Levecque (Nederlands) omwille van haar open geest en Juffrouw Hemelsoet (Frans) die steeds ontzettend aardig was tegen iedereen.

Mijn lievelingsleraar was Mijnheer Luc Laurent die op een originele wijze Franse les gaf. Elke les arriveerde hij met reuzestapels A4’tjes onder de arm, die hij met veel zwier op zijn bureau deponeerde.

Van mijn vader, Albert Marmenout, kreeg ik Engelse les. Ik vond mijn vader een leuke leraar maar had liever niet als zijn dochter in de klas gezeten want hij was veel strenger voor zijn eigen kinderen dan voor de andere leerlingen. Bovendien wist hij het meteen van zijn collega’s als ik iets in een of andere les had uitgespookt.

 

de leraar is A. Marmenout, vader van Chris

Dit veranderde in het hoger secundair aangezien die afdeling volledig gescheiden was van de vestiging in de Onderwijsstraat. Hier kregen we Latijn en Grieks van mijnheer Heusequin, een man die vol vuur verzen uit de Ilias declameerde. Ik ken de eerste acht versregels nog steeds uit het hoofd!

Ook hadden we een heus zes-stemmig schoolkoor, geleid door mijnheer De Vos, een gedreven muziekleraar. We brachten het zover dat we in het casino van Knokke, in een klein zaaltje weliswaar, een a capella optreden brachten. Ook kwam BRT2 op school een live opname van ons zangtalent maken voor een radioprogramma.

Ik herinner me uit die tijd natuurlijk de rebelse weken van mei ’68, toen we, samen met leerlingen uit andere scholen, pleitten voor de vernederlandsing van de Leuvense Universiteit. We organiseerden een betoging door de straten van Blankenberge maar hadden daarvoor geen toelating aangevraagd. Achternagezeten door de politie vluchtten we de school in… maar liepen er langs het achterpoortje weer uit en trokken naar het station, hielden er een sit-in, scandeerden “We shall overcome” en trokken te voet naar Brugge. Ondertussen telefoneerden we (uit een telefooncel!) naar de pers zodat zij ons konden opwachten bij onze aankomst in Brugge. Onze ouders hoorden op het middagjournaal dat we niet naar huis kwamen lunchen maar dat we deelnamen aan de massabetoging in Brugge. 

Het schoolgebouw in de Onderwijsstraat heb ik nog eens bezocht net voor het omgebouwd werd. Het was fijn een laatste keer door de lokalen te zwerven en de geur van toen op te snuiven. In de andere vestigingsplaats ben ik nooit meer geweest sedert 1969… 

Ik las dat er in 2006 een oud-leerlingenreünie is geweest voor de afgestudeerden van 1972 tot 2005. Wanneer worden wij, promotie 1969, uitgenodigd? Ik schrijf mij alvast in: chris@marmenout.com