PETER VERHELST KRIJGT DE ULTIMA LETTEREN VOOR ZIJN ROMAN ‘VOOR HET VERGETEN’. DE AUTEUR WAS WEL EENS TE GAST IN HET MAERLANT-ATHENEUM

Peter Verhelst kreeg de Ultima Letteren voor zijn roman Voor het vergeten  ‘Verhelst overstijgt met deze krachttoer zichzelf en hiermee bevestigt hij opnieuw zijn unieke plaats in de Vlaamse Letteren’, vond de Ultima-jury. ‘Verhelst maakt van verdriet kunst’, schreef Lars Bernaerts in zijn recensie voor Ons Erfdeel.

 ‘Voor het vergeten’ is een oogstrelend rouwboek, een caleidoscopische roman die wisselt tussen droevig proza, bevreemdende poëzie en soms hermetische essays over hedendaagse kunst – blijkbaar kan alleen schoonheid troost bieden in het aanzien van de dood.

 

Verhelst is de man van Maud Bekaert, dochter van oud-leraar Frans Arnold Bekaert. Hij won al heel wat literaire prijzen, zowel voor poëzie als romans. Dit zijn de romans:

  • Vloeibaar harnas (1993)
  • Het spierenalfabet (1995)
  • De kleurenvanger (1996)
  • Tongkat (1999)
  • Zwellend fruit (2000)
  • Memoires van een Luipaard (2001)
  • Mondschilderingen (2002)
  • Zwerm (2005)
  • Huis van de Aanrakingen (2010)
  • De allerlaatste caracara ter wereld (2012)
  • Geschiedenis van een berg (2013)
  • De Kunst van het crashen (2015)
  • Voor het vergeten (2018)

Vijftien jaar geleden kwam Peter Verhelst op school met leerlingen over literatuur praten. En dan kwam hij nog een keertje, naar Arnold Bekaerts laatste les in juni 2010.

In een artikel in De Standaard van 25/01 schrijft hij over poëzie:

“Gedichten verdienen meer aandacht; ze zijn een ongelooflijk belangrijke manier om met taal om te gaan. Ze kunnen mensen slimmer maken, minder een speelbal van de manipulatie en holle retoriek die nu overal troef is. Godverdomme, poëzie is een manier om met taal bezig te zijn, en taal is macht”

 

Reactie's