Dit is het verhaal van Hannah Vrijdags, leerlinge van 5Latijn-Moderne Talen, die voor vijf maanden in de Verenigde Staten verblijft.

Ze maakte voor de Maerlantkrant dit fraai geschreven en mooi ogende verhaal.

We wensen haar nog 75 mooie dagen in Indiana.

L I F E IN THE U SA

DOOR HANNAH V R I JDAG S / F R IDAY S

Ik ben nu 2 maanden in de Verenigde

Staten van Amerika en ik voel me al

als een echte Amerikaan. Het duurde

een tijdje voor ik aan deze tekst begon

want je hebt letterlijk elke dag iets te

doen van ‘s morgens tot s’ avonds.

Maar hier zit ik dan op de zetel,

American football is aan het afspelen

op NBC en ik probeer deze tekst te

schrijven in het Nederlands want het

Engels heeft het al overgenomen in

mijn hoofd. Ik ben aan het

“struggelen” zoals de jeugd van

tegenwoordig het zouden zeggen.

Ik begon dit avontuur met 3 dagen

New York City. Wat. Een. Stad! Als je

omhoog wilt kijken moet je blijven

zoeken tot waar the skyscrapers

eindigen in de lucht, want ze zijn zo

groot. Het is een drukke stad maar o

zo leuk. We hebben er echt de toerist

uitgehangen. We bezochten er The

Rockefeller Tower, het vrijheidsbeeld,

Times Square, Brooklyn Bridge en nog

vele andere monumenten.

Na 3 dagen was ik klaar om mijn gastgezin

eindelijk te ontmoeten. Ik nam het

vliegtuig van Newark naar Chicago en dan

verder naar Fort Wayne, Indiana. Met 2

andere meisjes uit Wallonië en Italië

zagen we onze nieuwe familie, die voor

ons zou zorgen het komende halfjaar.

De eerste dagen bestonden eigenlijk uit

constant nieuwe mensen leren kennen.

Iedereen kent mijn naam maar ik vergat

hun naam onmiddellijk. De mensen zijn

hier super vriendelijk en open hartelijk, ze

zijn bezorgd om je en willen dat je het

goed hebt. En nog iets, ze stoppen voor

een stop bord, ook al zijn er geen auto’s

die van de andere kant komen. Wij,

Belgen, zouden gewoon doorrijden. Er is

hier namelijk geen openbaar vervoer, dus

iedereen rijdt met de auto of een truck,

ook kinderen vanaf 16 jaar.

THE MIDDLE OF

NOWHE RE : B U T L E R , IN THE

Toen we van de luchthaven naar huis

reden in de minivan, stopten we

onderweg bij Walmart om schoolspullen

te halen, want in 2 dagen had ik al mijn

eerste schooldag, op 2 augustus 2019.

Mijn gastgezin had al het hele dorp

ingelicht over de nieuwe 6.2 feet

volleybalspeelster die naar Eastside High

School zou komen. Zo sta ik hier bekend.

Ik ben waarschijnlijk het grootste meisje

dat ze ooit hebben gezien.

Op de eerste schooldag ben ik

waarschijnlijk wel 10 keer verloren gelopen

in het schoolgebouw. De gangen lijken

heel erg op elkaar, want er zijn namelijk

geen ramen in het schoolgebouw. Dit is

voor de veiligheid, zodat een persoon met

een geweer de leerlingen van buiten af

niet zou zien zitten in het klaslokaal. Maar

als de schoolshooter eenmaal in het

gebouw zou kunnen binnenkomen dan

kan hij/zij de deur van het lokaal toch niet

openen van de buitenkant, alleen de

mensen die in het lokaal zitten, kunnen

dat. Zo zijn de deuren ingesteld. Zo

worden we beveiligd.

De vakken die ik volg zijn theater, U.S

Government (de politiek van de VS),

Engels, Spaans, muziekgeschiedenis,

anatomie en algebra. Zo ziet mijn

schooldag er elke dag uit. Ook op een

woensdag. Een halve dag school op

woensdag bestaat hier niet.

Om 3:20 pm zijn de lessen gedaan, want

dan heb ik volleybal practice van 3:30 tot 6

pm, elke dag van de week. Als we geen

practice hebben dan hebben we een

volleybal match.

Elke vrijdag is er een football game. Dan

spelen onze Eastside Blazers een match

tegen een andere High school. De football

game is echt waar je moet zijn op een

vrijdagavond. Je ziet er meestal alle

mensen van school en het is perfect om te

socializen met vrienden. Het gaat er wild

aan toe in de student section. We cheeren

onze football players aan, samen met de

cheerleaders.

Ik ben dit leven gewoon geworden, en

België is nu een herinnering voor mij en ik

denk dat die herinnering niet meer

werkelijkheid zal worden, terwijl het dat

juist wel weer zal worden binnen een

aantal maanden. De kinderen van mijn

gastgezin zijn zelf op uitwisseling gegaan

naar Australië, Peru en Zweden, en hun

ervaring is dat de terugkomst naar je

thuisland het moeilijkste deel is, “the

reverse culture shock” heet dat. Dat staat

mij nog te wachten.

Hopelijk zet dit verslag je aan om ook de

wereld, nieuwe culturen en een nieuwe

taal te gaan ontdekken. Het is meer dan

de moeite waard.

Mijn terugkomst is op 29 december 2019,

Ik zie jullie dan…