Julie Hawkins, leerlingenbegeleidster schrijft:

“Fel vel” breekt een lans voor spreken over mentaal welzijn met jongeren en het doorbreken van het taboe dat op zelfverwondend gedrag rust. 

 We hopen op deze manier enerzijds aan actieve preventie te kunnen doen van zelfverwondend gedrag en anderzijds jongeren die hiermee bezig zijn te laten weten dat er hulp bestaat en alternatieven mogelijk zijn.

De voorstelling zorgde voor afwisseling tussen luchtige en zwaardere momenten om de bespreekbaarheid rond het onderwerp aan te wakkeren. 

In ‘Fel Vel’ blikken twee acteurs terug op hun eigen jeugdverhaal. 

Zij komt uit een schijnbaar perfect middenklasse gezin. Maar de relatie tussen haar ouders staat al jaren op springen. Op school voelt ze zich een buitenbeentje. Voor de buitenwereld lijkt alles perfect te lopen, maar in werkelijkheid isoleert ze zich steeds meer en krast ze om een uitlaatklep te vinden. 

Hij groeit op in armoede bij een drinkende vader die niet in staat is zijn zoons een thuis te bieden. Zijn opgekropte woede komt naar buiten in uitgaan, spijbelen, druggebruik en zelfverwonding. Het schrijven van slam poëtry en hiphop teksten geeft hem een constructieve uitlaatklep. Maar de hoop op een uitweg naar een ‘beter leven’ heeft hij al lang opgegeven.

Als ze elkaar ontmoeten, ontstaat al snel een band. Hij merkt haar impliciete roep om hulp op. Voor het eerst laat ze haar littekens aan iemand zien en vindt ze begrip voor haar situatie. Zelf houdt hij zijn verhaal verborgen voor haar. Maar op een dag staat ze onaangekondigd voor zijn deur. Na een felle confrontatie kan hij niet anders dan haar toelaten. 

We wisselen de scènes af met korte interviewfragmenten waarin de acteurs vertellen over wat dit verhaal met hen gedaan heeft en hoe het hen gemaakt heeft tot wie ze nu zijn. Deze diepte interviews vormen ook het hart van het educatief pakket. 

Ondanks het stevige verhaal en de zware thema’s, maakt de fragiele, integere band tussen de personages van het stuk een pleidooi voor zachtheid, warmte en nabijheid als medicijn tegen een vaak kille wereld waarin het moeilijk volwassen worden is.

OVER HET PROJECT

Met het educatieve theaterproject ‘Fel Vel’ wil Theater O’Kontreir in nauwe samenwerking met TEJO secundaire scholen ondersteunen om het thema ‘zelfverwonding (automutilatie)’ te kaderen voor en bespreekbaar te maken met hun leerlingen. 

Uit een wetenschappelijk onderzoek blijkt dat 14,68% van de 12 tot 18 jarigen zich bewust verwondde. Nochtans blijft het onderwerp nog steeds onder de radar. Dit maakt dat jongeren die het al erg moeilijk hebben verder in een negatieve spiraal terecht komen.

‘Fel Vel’ wil het stigma doorbreken door leerkrachten en jongeren inzicht te geven in wat zelfverwonding is, waar het vandaan komt en hoe ze er constructief op kunnen reageren. 

Jongeren die zichzelf verwonden willen we een hart onder de riem steken en via onze partner TEJO (Therapeuten voor Jongeren) toeleiden naar laagdrempelige, gratis psychische hulpverlening op maat. (www.tejo.be)

Om dit te bereiken, bestaat ‘Fel Vel’ uit drie onderdelen:

• Een leerkrachtenvormingdie informeert en handvaten biedt om aan preventie te doen en constructief te reageren op zelfbeschadigend gedrag. Daarnaast focussen we op omgaan met vooroordelen en stigma
• Een theatervoorstelling voor jongeren die via inleving bijdraagt aan meer begrip van het fenomeen van ‘binnenuit’
• Een lespakket voor jongeren om dit begrip te kaderen, verankeren en het onderwerp duurzaam bespreekbaar te maken. De leerkrachten maken kennis met het pakket en leren het te hanteren tijdens de leerkrachtenvorming

OVER DE VOORSTELLING

In ‘Fel Vel’ blikken acteurs Michèle en Jona terug op hun eigen jeugdverhaal. 

Michèle komt uit een schijnbaar perfect middenklasse gezin. Maar de relatie tussen haar ouders staat al jaren op springen. Op school voelt ze zich een buitenbeentje. Voor de buitenwereld lijkt alles perfect te lopen, maar in werkelijkheid isoleert ze zich steeds meer en krast ze om een uitlaatklep te vinden. 

Jona groeit op in armoede bij een drinkende vader die niet in staat is zijn zoons een thuis te bieden. Zijn opgekropte woede komt naar buiten in uitgaan, spijbelen, druggebruik en zelfverwonding. Het schrijven van slam poetry en hiphop teksten geeft hem een constructieve uitlaatklep. Maar de hoop op een uitweg naar een ‘beter leven’ heeft hij al lang opgegeven.

Als ze elkaar ontmoeten, ontstaat al snel een band. Jona merkt Michèles impliciete roep om hulp op. Voor het eerst laat ze haar littekens aan iemand zien en vindt ze begrip voor haar situatie. Zelf houdt hij zijn verhaal verborgen voor haar. Maar op een dag staat ze onaangekondigd voor zijn deur. Na een felle confrontatie kan hij niet anders dan haar toelaten. 

We wisselen de scènes af met korte interviewfragmenten waarin Michèle en Jona vertellen over wat dit verhaal met hen gedaan heeft en hoe het hen gemaakt heeft tot wie ze nu zijn. Deze diepte interviews vormen ook het hart van het educatief pakket. 

Ondanks het stevige verhaal en de zware thema’s, maakt de fragiele, integere band tussen Jona en Michèle van het stuk een pleidooi voor zachtheid, warmte en nabijheid als medicijn tegen een vaak kille wereld waarin het moeilijk volwassen worden is.