Ik woonde de voorstelling niet bij en gebruik de recensie in De Standaard en enkele woorden commentaar van leerlingen.

In Gambling game toont theatercollectief Skagen iets wat we liever niet zien: de achterkamer van het Europese asielbeleid. Het is een doorwrochte, documentaire voorstelling over het meedogenloze spelletje dat grensagentschap Frontex met mensenlevens speelt. De 16-jarige Afghaan SK doet mee aan ‘the game’, het eufemisme dat vluchtelingen bezigen om hun oversteek te beschrijven. Operator Korneel Hamers kampt met gewetenswroeging. De meer persoonlijke besognes in Gambling game — Hamers walgt tot hij kotst in de plant — zijn soms heel opzichtig politiek geladen en uitleggerig, alsof we nog niet doorhadden dat het een kritiek is. Maar vaak is Gambling game juist heel verfrissend, net omdat het publiek totaal niet onderschat wordt. Vooral de schijnbaar serene, droge momenten beklijven. Zo zien we, in een erg straffe scène, tolken tijdens een lange hoorzitting met Frontex-directeur Hans Leijtens. Zijn antwoorden, verpakt in juridisch jargon, zijn zo glad als zeep. Waarom is dit zo krachtig? Niet omdat het je overrompelt of je een andere wereld in katapulteert, maar omdat het de barre realiteit van de Europese migratiehypocrisie blootlegt, in al haar laconieke bureaucratische brutaliteit. Zijn mensen op de vlucht nog mensen voor ons, vraagt Skagen. Of zijn ze alleen statistieken, dossiers, rode bolletjes op een radar? Welk alternatief is er? SK kijkt ons in de ogen. “One day I will ask you questions. Am I human? Am I an object? Am I data?” Er loopt een rilling over je rug. “Can we be friends?

Na de voorstelling maakten we op het podium twee foto’s met twee acteurs, Mathijs Scheepers en Korneel Hamers.