Sedert het begin van de oorlog Rusland-Oekraïne is het ook in Litouwen, tot maart 1990 deel van de Sovjet-Unie, een probleem om Russische muziek en literatuur te beluisteren, te lezen, uit te voeren.
In 2022 besloot Simonas Kairys, de toenmalige minister van Cultuur van Litouwen, dat het klassieke ballet De notenkraker van de Russische componist Tsjaikovski niet langer een passende manier was om de kerstperiode te vieren. Vorig jaar liet Sarunas Birutis, de pas aangetreden minister van Cultuur, weten dat hij de muziek van Tsjaikovski waardeert en geen reden ziet om deze te verbieden.
Ik was benieuwd te vernemen welk standpunt Virginija Gaizauskiene inneemt. Zij was de lerares uit Alytus (Lt) die met Jürgen Balbaert en Jaak Coudeville de twee Litouwenprojecten 1999-2002 leidde. Haar dochter Vaiva is nog steeds bevriend met Soizik Van Huele, een van de Maerlant-leerlingen toen.
Zij schrijft:
Dear Jack, It is pleasant to hear from you again, but the topic you are asking our opinion on is complicated as there is no simple answer. You have mentioned two politicians both of them are responsible for culture politics in the previous and present governments of Lithuania. Their opinions are opposite. Because of the on going war lots of people in Lithuania started hating and refusing Russian culture, but that should be done in moderation, especially as far as the famous masterpieces are concerned. My family members think the same as we do not want to deny the whole culture. And we are the majority of people thinking like this here, at least I believe so. Virginija
Nida, dat Litouwse badplaatsje op de Koerse schoorwal, aangehecht aan het vooruitspringende punt van de Baltische kust, tussen stuifduinen, bos en lagune – ooit was het de mooiste badplaats van de Sovjet-Unie – was voor kort de vakantieplek voor Vaiva Gaizauskaite, een van de Litouwse leerlingen die in 1999-2000 het uitwisselingproject ‘Vlaming zijn om Europeeër te worden/Litouwer zijn om Europeeër te worden’ meemaakte.
Zij schreef mij: “We choose Nida for nature its amazing place, unical nature”
Bij dat uitwisselingsproject sloten Soizik Van Huele, oud-lle 2001, en Vaiva vriendschap die blijft. Vaiva schrijft: “we still contacting with Soizik, the last time had together holidays in Lithuania in 2013 with our families
Always writing to each other, still nice to hear from her, lovely that we are friends from our project.
Vaiva is de dochter van de lerares Engels Virginia die mee het project van de Liliskeliai Secondary School in Alytus en het Maerlant-atheneum organiseerde. Haar moeder is nog lerares en haar vader is actief in het theater in Alytus: “My parents happy, working, my mother in the school and father in the theater”
NIDA behoorde tot 1920 bij Pruisen, was dan even Frans en tussen 1923 en 1939 weer Pruisisch, daarna Litouws, tijdens WOII Duits en na WO II lag het in de Litouwse Sovjetrepubliek…tot 1990. Dan verklaarde Litouwen zich onafhankelijk
Op toeristisch vlak in Nida aantrekkelijk…de zee, de duinen , het bos, op cultureel vlak ook, doordat er herinnerd wordt aan het verblijf daar van kunstenaars, de impressionistische Lovis Corint, de expressionistische Max Pechstein en Karl Schmidt-Rottluff. Ook de schrijver Thomas Mann verbleef er, schreef er en er is een Thomas-Mann-museum. De beroemde Duitse Nobelprijswinnaar, schrijver van de BUDDENBROOKS noemde de plaats ‘Sahara van het Noorden’ 52 meter hoog ist de Hoge Duin.
Nida: voor Litouwers en ook voor vele Duitsers een geliefd kuuroord.