Over het genoegen dat de 1ste graadsleerlingen van het Maerlant beleefden leest men alleen hier, ook over het feit dat leraar Tom Daneels dj-was en over de prijs van best verklede leerling voor LEVI DEMON (bij directrice Shirley Adam)
HALLOWEEN: de definitie in de jongste DIKKE VAN DALE:
Feest van Keltische oorsprong, gevierd op 31 oktober (d.i. de vooravond van Allerheiligen), m.n. in de VS maar thans ook elders, waarbij kinderen langs de deuren gaan om snoep te vragen; de huizen zijn vaak versierd met uitgeholde pompoenen in de vorm van griezelige gezichten.In mijn Van Dale-handwoordenboek van 1956 staat HALLOWEEN nog niet vermeld, in mijn dikke Van Dale van 1976 ook niet. In de uitgave van 2005 staat exact hetzelfde als in die van 2021
Bart De Wever over HALLOWEEN in een column van 2 nov. 2010: Lang voor de kerstening van onze contreien vierden de Kelten hun Nieuwjaar in de periode tussen wat in onze Gregoriaanse kalender 31 oktober en 15 november is gaan heten. Rond die periode sloten ze immers de oogst af en werd al het voedsel in schuren opgeslagen om de winter door te komen. In deze overgang van licht naar donker geloofden de Kelten dat de grens tussen hun wereld en de bovenwereld tijdelijk dun en onbewaakt werd waardoor geesten de overgang konden maken. Goede geesten kon je lokken door het huis mooi te verlichten, kwade geesten kon je aan de deur houden door je afschrikwekkend te kleden. De katholieke kerk, zeer bedreven in het recupereren van heidense tradities die stand hielden, viel uiteraard de gelijkenis op tussen het Keltisch Nieuwjaar en het feest van Allerheiligen. Beide gingen samenvallen en werden vastgelegd op de nacht van 31 oktober op 1 november. De Kelten telden namelijk niet in dagen maar in nachten. De nacht was dus niet het einde maar het begin van een dag voor hen. Zo komen we dus tot Allerheiligenavond of in het Engels All Hallows Eve, inmiddels verbasterd tot Halloween. Het werd een christelijk gebruik om de avond voor Allerheiligen van deur tot deur te gaan om te bedelen voor voedsel. In ruil voor de gaven, werd er de volgende dag gebeden voor het zielenheil van de overleden familieleden.
In sommige contreien werd het gebruik opgehangen aan het feest van Sint-Maarten op 11 november. Men holde dan bieten, pompoenen of rapen uit waarin men kaarsen plaatste om vervolgens liedjes te gaan zingen voor voedsel. Later werd Sint-Maarten vooral een kinderfeest dat nog steeds gevierd wordt waar men Sinterklaas niet kent, maar dat ook bij ons in sommige streken nog hardnekkig stand houdt tegen die concurrent. Alleszins is het zo dat wij sinds vele eeuwen in deze periode een traditie kennen met drie aspecten: een overgangsfeest van licht naar donker, een bedelfeest waarin we onze oogst delen met wie erom komt vragen, een spiritueel feest waarbij we ons in verbinding stellen met de overledenen.
De migranten die de VS bevolkten, van wie velen van Keltische origine zoals Ieren en Schotten, namen al die tradities mee naar hun nieuw land waar de essentie ervan versmolten werd tot het ene feest van Halloween. Als dat feest zo snel doorstroomt bij ons, is het dus allicht omdat het een zeer oude en brede bedding vindt van soortgelijke tradities die aan het opdrogen zijn of stilaan weggespoeld worden. In tijden van ontkerstening komt het Amerikaanse Halloween als geroepen om oude gewoonten een nieuw jasje aan te doen. Op die manier bewijst Halloween net hoe robuust en dynamisch tradities kunnen zijn.