
Ik lees in de CANON VAN VLAANDEREN, venster 53 LE PLAT PAYS van Jacques Brel o.a. “In 1962 bezong Jacques Brel de Noordzee, de Schelde en de natte, grijze luchten in LE PLAT PAYS. Het lied blijft een van de mooiste odes aan het Vlaamse landschap.
J. Brel werd gecoverd door de groten der aarde: Sam Cooke ‘I belong to your heart’ (Quand on n’a que l’amour), Marlene Dietrich ‘Bitte geh’ nicht fort’ (Ne me quitte pas), Frank Sinatra ‘I’m not afraid’ (Fils de), David Bowie ‘Amsterdam’ (Amsterdam), Nina Simon ‘Ne me quitte pas’
Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westenwinden gieren van venijn
Dan vecht mijn land
Mijn vlakke land

Avec la mer du Nord pour dernier terrain vague,
Et des vagues de dunes pour arrêter les vagues,
Et de vagues rochers que les marées dépassent,
Et qui ont à jamais le coeur à marée basse.
Avec infiniment de brumes à venir
Avec le vent d’ouest écoutez le tenir
Le plat pays qui est le mien.
Op 25 mei, op Maerlant Adventure Day 2 ontmoetten we op school Dirk Tytgat, oud-leraar Frans DIRK TYTGAT in de lerarenkamer. Zijn eerste opmerking was dat daar mijn klas ooit was. En inderdaad, nadat ik het klaslokaal in de paviljoentjes verlaten had, werd die de plek waar ik Nederlands en Duits gaf. In, 1997 kreeg ik een spiksplinternieuwe klas op de 2de verdieping. Daar geeft oud-lle 1998 Kiraz Museeuw nu haar lessen.
Dirk Tytgat ontmoeten herinnert meteen ook aan zijn lessen Frans en aan die talrijke oud-leerlingen die het hebben over die mooie, interessant uren Frans (misschien een keertje met J Brel als thema).
Meteen denken we aan andere leraren Frans van toen, tot begin jaren ’70 : Raoul Vantomme, Fernand Kesteloot – hij werd in 1977 directeur – aan Arnold Bekaert….



