
Klaproos is een 16de-eeuwse aanpassing van het Duitse KLAPPERROSE. Die naam is samengesteld uit KLAPPERN : het knallende geluid dat gemaakt wordt als de kindere … legghen de bladeren tusschen haer handen, … ende sij doen die clappen oft geluyt geven, ende daerom so heet dit cruyt Clapperroose. ROOS, dat hier bloem betekent, komt uit het Latijn…ROSA, het eerste woord dat ik in 1955 in de Latijnse les leerde.
PAPAVER, KOLLENBLOEM, KLAPROOS, POPPY, AL OORLOGSSYMBOOL IN NAPOLEONTISCHE TIJDEN, BEROEMD DOOR JOHN MCCRAE’GEDICHT INFLANDERS FIELDS WHERE POPPIES GROW.

Gelezen in POPPY, het nieuwe boek over deze bloem en vooral over het gedicht van John McCrae over deze bloem…POPPY IN FLANDERS FIELDS VAN JOHN MCcRAE DOOR BART DEBEER EN STEVEN SLOS

De POPPY was in WO1 al het symbool van het lijden aan het front bij de Britten en bleef het tot nu. In het Nederlands heet deze somniferische bloem KLAPROOS en in sommige dialecten KOLLEBLOEM (kol, kolle = heks, die toverkracht heeft). De Fransen hadden niet zozeer deze ‘coquelicot’, maar de BLEUET, de blauwe korenbloem als zo’n symbool en de Belgen hadden de madelief.
In een andere tekst (van Herwig Verleyen ‘IN FLANDERS FIELDS’) las ik “De klaproos was al van in Napoleontische tijden een oorlogssymbool, maar die won aan bekendheid door het gedicht van de Canadese arts John McCrae…IN FLANDERS FIELDS THE POPPIES BLOW Between the crosses, row on row…”
Er zijn talrijke vertalingen in het Nederlands. Rachel Schaballie vertaalt poppy door kollebloem, een niet zo bekend synoniem voor klaproos, waar weliswaar tover in zit… zoals in toverkol = toverheks. Een KOL is een meisje met toverkracht (Van Dale)
DE KOLLEBLOEMEN VAN VLAANDEREN (Rachel Schaballie)
Vlaanderens hart bloedt in zijn kollebloemen open, tussen de kruisjes door, die, rij naast rij geplant, het simpel teeken zijn, waaronder wij steeds hoopen, dat onze milde dood de vree werd voor dit land.
MEI (German Gorter)

Een nieuwe lente en een nieuw geluid
Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
In een oud stadje, langs de watergracht –
In huis was ‘t donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In ‘t boschje opgaat en zijn reis begint.
Zo luidt het begin van het grote epos Mei van Herman Gorter, dat in maart 1889 verscheen. De eerste versregel is misschien wel de allerberoemdste regel uit de Nederlandse literatuur.Herman Gorter had maandenlang in eenzaamheid aan zijn Mei gewerkt. Het grote verhalende gedicht Mei telt maar liefst 4381 versregels.
MEI is een verhalend gedicht met veel lyrische delen. MEI is een meisje, een godinnetje ook, ze is de zus van de net gestorven APRIL. Zij leert de jonge god BALDER kennen. Hij is blind en is bezield door muziek. Aan zijn zijde kan ze niet blijven. MEI wordt door de dichter op het strand begraven en dan komt haar zus JUNI.



