En zo stond het toen in de Maerlantkrant.

En dit schreef Robert Dondeyne ons vandaag:

20 jaar met pensioen, precies alsof het van eergisteren was.
Dit zonder verveling of zonder in het zogenaamde zwarte gat te zijn gevallen.
Met twee zelfstandige stiefkinderen en twee kleinkinderen zijn mijn dagen voorbij gevlogen.
De laatste tien jaar is de riemspanning merkelijk slapper geworden, van dan af zijn we meer
gaan genieten van het met pensioen zijn. ’s Winters gaan overwinteren naar zonnige oorden als corona dit toelaat.
Thuis zijnde genieten we nog soms van het schoolleven bij een bezoekje van collega’s onder wie Yves Descamps
en Regine Reubens.
Ook nog positief is het contact met de oud- leerlingen. Leuk en aangenaam is het als ze vanop 20 meter hun
hand opsteken en naar je toekomen voor een babbel.
Wat mij het meest plezier doet is het feit dat die gasten, vroeger niet steeds de gemakkelijkste, voor mij staan
als een volwassen persoon en dat je vaststelt dat ze op hun goede pootjes gevallen zijn en het goed stellen.
Het stukje meegegeven, opvoedende waarde, beschouw je dan als een stukje resultaat van onze inspanning.

Zijn zoon Kurt Dondeyne is oud-leerling 1985