In een drie uur durende uitzending – we luisterden meer dan twee uur – beluisterden we de muziekvoorkeur van de drie broers Ben Chikha. Chokri en Zouhair zijn oud-leerlingen (1988 en 1993). We hoorden hen ook praten over tal van onderwerpen, Chokri in de studio, de beide andere broers (en zus Laila) van thuis uit.

Het ging o.a. over het racismevirus, over Walids studie in Tunesië, over Jacques Brel en ‘Quand on a que l’amour’, over Tamino, over Chokri’s volgende voorstelling ‘Vlaamse Meesters’, over Ramses Shaffy’s ‘Laat me’, over vader, een avonturier die in Blankenberge een beter leven zocht, een strenge vader, over hoe moeder theatraal was, Zouzou over jazz en over een nieuwe tv-serie ‘Grond’…een Marokkaanse  begrafenisondernemer in Brussel, Chokri over stereotypen, over Prince en het optreden in het Sportpaleis in 1987

Zijn jaargenote  in het Maerlant-atheneum Angelique  Butaeye reageerde onmiddellijk: “Ons optreden van Prince. Wat een dagje Antwerpen was dat!“

Een jongere Maerlant-ath.leerlinge Marjan Temmerman, nu VRT-journaliste, reageerde ook.

Over ‘De Zotte Morgen’ (Zjef Vanuysel), over Walids band ‘Sous Couche’,  en over veel meer.

Ongedwongen gesprekken, praatjes waren het, waarin Zouzou Chokri vaak interpellerend verbeterde