Voor de Maerlantkrant geschreven, dit wil zeggen voor de leerlingen en leerkrachten van het Maerlant-atheneum en voor vele anderen die wel eens een kijkje nemen op maerlankrant.be
Donderdag 12 maart
De avond voor DE dag, de dag van de voorstelling van mijn onderzoekscompetentie, die dan eigenlijk DE avond zal worden waarbij DE dag niks zal lijken. Tot 5 april geen lessen op school. Het eerste gevoel dat ik kreeg was vreugde. We kunnen uitslapen, moeten niet naar school tsjollen en met een beetje geluk weten de leerkrachten niet hoe smartschool werkt en krijgen we niet te veel huiswerk. Deze volle 15 seconden geluk werden direct overstelpt door duizenden vragen. Kunnen we dan nog afstuderen als we niet alles hebben geleerd wat we moeten leren? Wat met onze 100 dagen-show? Mag ik mijn vrienden en lief nog zien? #mentalbreakdown
Vrijdag 13 maart
Een dag die begon met veel stress, maar eigenlijk heel goed verliep. Eindelijk, na maanden werken, waren we verlost van de nagel aan onze doodskist: de onderzoekscompetenties. Om de goede afloop te vieren ging ik met enkele vriendinnen naar Oostende. Toen we op de tram stapten, mochten we niet vooraan opstappen, zodat we de chauffeur niet konden besmetten. Ik moest hoesten door de droge lucht op de tram en werd meteen aangekeken; wat heerlijk die overbezorgde mensen! Toen we in de Mc Donalds iets gingen eten, hingen er overal machientjes met desinfecterende gel om je handen te wassen. Ik vroeg me af wie deze eigenlijk gebruikte, aangezien ze allemaal nog vol zaten, ik gaf het goede voorbeeld en waste flink mijn handen. Even later viel mijn frank dat dit na het eten was en niet voor het eten…
Zaterdag 14 maart
Voor het eerst in 9 jaren kon ik niet naar de turntraining gaan. Winkels, bioscopen, bibliotheken, zwembaden, sporthallen, … alles was dicht. Mijn sociale leven werd in enkele dagen tijd windstil. Ik begon bijna mijn schoolwerk en onderzoekscompetentie te missen. Waar je anders zo veel werk aan had in het weekend, en diep vanbinnen een haat-liefde-relatie meehad, was er nu niet meer. Hoe leuk ik het uitslapen ook vond, mijn leven was oersaai geworden.
Zondag 15 maart
“Alle evenementen die binnen plaatshebben, moeten afgelast of uitgesteld worden”, daar ging onze tweede editie van onze 100 dagenfuif. We waren al enkele weken aan het voorbereiden, hadden posters en tickets besteld, een zaal geboekt, sponsors gezocht, reclame gemaakt, … Het zou de beste editie ooit worden en opeens zaten we met verlies in plaats van winst. Wat andere laatstejaarsleerlingen beschreven als het leukste jaar in het middelbaar zullen wij maar voor de helft of een derde meemaken. Wij mogen niet op stage, mogen waarschijnlijk geen 100 dagenshow opvoeren, mogen geen fuif geven, … Waar we de vorige jaren zo naar uitkeken, zullen wij oogstwaarschijnlijk niet meemaken. Ben ik egoïstisch omdat ik nu aan mezelf denk in deze tijden of ben ik gewoon teleurgesteld dat ons laatste jaar in mineur zal eindigen?
