In 1959 werd deze straat Hugo Verrieststraat genoemd, in 1976 Hugo Verriestlaan, een beetje voornamere benaming!
Meer dan honderd straten, lanen en pleinen werden in Vlaanderen en Nederland naar Verriest (1840-1922) genoemd. In Ingooigem, waar hij stierf en 25 jaar pastoor was geweest, is er een Pastoor Verrieststraat. In Roeselare waar hij leerling en leraar is geweest aan het Klein Seminarie is er een Hugo Verrieststraat. In Brugge, waar hij leraar in het Sint-Lodewijkscollge is geweest is er ook zo’n straat. En in Jabbeke woonde ik van 1944 tot 1969 in de Hugo Verrieststraat nr. 9.
Aan Verriest denken is aan Gezelle en Rodenbach denken. De eerste was zijn leraar in het Klein Seminarie in Roeselare, de tweede zijn leerling daar. (Geschiedenislerares Magali Hawkins, die in de Hugo Verriestlaan heeft gewoond, begon haar lerarenloopbaan in datzelfde Klein Seminarie)
Verriest was priester, dichter, prozaschrijver, zeer gewaardeerd redenaar.
Een cultuurflamingant was hij, met veel vrienden in Nederland. Anders dan Gezelle was hij niet zo’n taalparticularist. Hij streed voor het Nederlands in het onderwijs in Vlaanderen, maar dan voor een algemener Nederlands dan Gezelle. “In mijn zin bestaan er geen twee talen. Er bestaan slechts leemten die van weerszijden moeten aangevuld worden, tot versterking en verrijking van de ééne Nederlandsche taal”
Hij was ook opener van geest en kende belangrijke vrienden onder de vrijzinnigen. Hij werkte mee aan VAN NU EN STRAKS. Hij wilde op hogere leeftijd een literair portret schetsen van o.a. Karel van de Woestijne, , Cyriel Buysse, August Vermeylen, Herman Teirlinck die in 1922 de grafrede uitspreekt voor Verriest …
Tot slot de beginregels uit zijn gedicht AVONDSTILTE
t Wordt laat, en ’t zwijgen zinkt met stille avond neder,
En stille, de avond dringt me in ’t eindloos diepe hert,
En ’t eindloos herte, moe van ’t wentlen weg en weder,
Staakt ’t wentelen en rust in stille zoete smert.
O smert, geen zoetheid kan aan ’t rustend zoet genieten,
Het zoet genieten van uw ijdele eindloosheid,
Uwe ijdele eindloosheid die ’t dromen vol kan gieten,
Het stille dromen van des avonds enigheid.
Nogal wat oud-leerlingen wonen/woonden in de Hugo Verroestlaan.
- My beautiful picture








