Willem van Oranje is de eerste Oranje. Hij was een Duitse gravenzoon. Hij sprak dus Duits. Als tiener kwam hij naar Brussel, naar het hof van Karel V en sprak daar Frans. We hebben veel correspondentie van hem: Franse brieven, o.a. die aan zijn eerste vrouw Anna van Egmond – ze beginnen met MA FEMME en eindigen met VOTRE BIEN BON MARI GUILLE DE NASSAU, Duitse, brieven in het Latijn ook, in het Italiaans en Spaans. Nederlands gebruikt hij in zijn correspondentie met Nederlandse bestuurders en met zijn kinderen
Koning Willem I, die tussen 1815 en 1830 ook koning was van het gebied dat in 1830 België zou worden, bevorderde tijdens die 15 jaar het Nederlands in Vlaanderen in grote mate in zijn strijd tegen het Frans. Zijn vrouw was een Pruisische koningsdochter en zelf woonde hij enkele jaren in Berlijn. Zijn zoon, Willem II leerde vloeiend Engels en Frans en wordt onderwezen in het “Hollandsch”, dat hij niet foutloos sprak. De Engelse tongval bleef.
Koningin Wilhelmina verving ‘menu’ door ‘spijslijst’ en ‘diner’ door ‘avonddis’: puristisch is dit toch een beetje!
Koning Willem Alexander spreekt uiteraard Nederlands, maar meertaligheid is nu onontbeerlijk en het Engels heeft de plaats van het Frans van vroeger ingenomen. Maar de Nederlandse koning spreekt Duits (de moedertaal van zijn vader Prins Claus, in Duitsland, Frans in Frankrijk en oefent zijn Spaans, de taal van Maxima, in Argentinië. Hij spreekt bovendie ook plat Haags, dat hij op school leerde.
https://onzetaal.nl/tijdschrift/digitale-onze-taal/editie/april-2017/1704-van-latijn-tot-haags