VANMORGEN OOK BOVEN HET MAERLANT-ATHENEUM: IRIS, REGENBOOGGODIN , BOODSCHAPSTER VAN DE GODEN, VERLIEFD OP ZEFYR: “HIJ LACHT… EN ZIJN ZUCHT JAAGT, MIJ ARME, IN DE LUCHT,EN EEN BOOG VAN TINTLENDE KLEUREN IS MIJN SPOOR”

 

?

REGENBOOG: wikipedia: Een regenboog is een gekleurde cirkelboog die aan de hemel waargenomen kan worden als de (laagstaande) zon tegen een nevel van waterdruppeltjes aanschijnt en de zon zich achter de waarnemer bevindt. Het is een optisch effect dat wordt veroorzaakt door de breking en weerspiegeling van licht in de waterdruppels

De Nederlandse dichter Jacques Perk (1859-1881), voorloper van de Tachtigers,  schreef het lange gedicht IRIS. Zij is de boodschapster van de goden en als zij de boodschap brengt, zien de stervelingen haar (de regenboog). Zephyr, de zachte westenwind, is haar echtgenoot, die zij echter nooit bereiken kan. Vandaar tranen en een voortdurend gevoel van eenzaamheid.

Perk haalde zeker zijn inspiratie voor ‘Iris’ in ‘The Cloud’ (1820) van Percy Bysshe Shelley.4 Metrum, rijmschema en beeldspraak zijn in grote mate schatplichtig aan Shelleys gedicht. Vooral de laatste strofe van het Engelse model deed Perk heel wat bruikbaar materiaal aan de hand. Deze slotstrofe begint als volgt:

I am the daughter of Earth and Water,

And the nursling of the Sky;

I pass through the pores, of the ocean and shores;

I change, but I cannot die –