VAN NAMEN TOT WISCONSIN, DE WAALSE TAAL IS MET UITSTERVEN BEDREIGD. Dit is de titel van een Standaard-artikel van gisteren 12 aug. ’25.
Eerst wordt uitgelegd dat WAALS geen dialect is, maar een andere Romaanse taal dan FRANS. Er bestaan wel Waalse dialecten. In 1920 werd Waals nog gesproken door 80% van de bevolking in Wallonië. Nu zijn er nog 300.000 sprekers. Er is een lesgever in het hoger onderwijs. In 1919 kwam de leerplicht en het Frans was de voertaal, het Waals werd beschouwd al de taal van de laaggeschoolden.
Moet het Waals beschermd worden, moet het blijven bestaan? Is het een verlies mocht het verdwijnen?
In het DS-artikel is er ook sprake van het Waals in Wisconsin (VS), waar nog 50 inwoners (in het plaatsje Namur) Waals kennen.
Tijdens enkele MALMEDY-GWP’s onderzochten Maerlant-leerlingen de taaltoestand in Malmedy, Franstalig, maar met een stukje Pruisische/Duitse geschiedenis (tussen 1815 en 1919).
Een verslagje van het onderzoek uit 2001:
Nog een tekstje over TCHâNE-AS-TCHâNES
In Waalse dialecten klinkt ‘chêne’ als ‘tchâne’. In middeleeuws Latijn – in dit geval vertaald Keltisch – heet die boom ‘cassanus’. In klassiek Latijn is het ‘quercus robur’ (eik, hard hout)
De eeuwenoude eik die enkele leerlingengroepjes waarnamen tijdens hun GWP bevindt zich op de rand van bos en Hoge Venen, in Longfaye, woonkern in Longfaye, deelgemeente van Malmedy
Cet arbre multiséculaire est classé par la Commission Royale des Monuments et des Sites (A.R. du 25/1/1935). Il s’agit d’un ancien point de repère sur la “Voie du Fer”, menant de Hockai à Sourbrodt et continuant vers Schleiden.
TCHâNE-AS-TCHâNES zou behalve ‘chêne des chênes’ ook ‘chêne du chemin’ kunnen betekenen
