Toen juf Linda in 2014 op 69j. leeftijd overleed schreef David Dehenauw:

De volgende mooie woorden wil GOB-voorzitter David Dehenauw tot haar richten:
De eerste juf van zovelen is het tijdige voor het eeuwige gaan ruilen
en daar word ik als GOB-voorzitter, maar vooral als haar oud-leerling,
stil en verdrietig van. Jij hebt me leren praten, lieve juf van het eerste
kleuterklasje! Bedankt om me het eerste duwtje te geven ! Vergeten doe
ik je nooit en koesteren zal ik je steeds. Rust zacht, juf Linda …

Haar kleindochter Loewie schreef me toen :
Mijn oma was een enorm levenslustige vrouw. Ze was net op pensioen en genoot ervan om voor haar kleinkinderen te zorgen. Toen ze 11 jaar geleden een hersenbloeding had veranderde alles. We konden wel nog steeds met volle teugen van haar aanwezigheid genieten ondanks dat haar karakter veranderd was. Ze was wat apathisch geworden en had geen notie meer van tijd en ruimte. Kort na haar eerste hersenbloeding is ze van de trap gevallen en brak ze haar heup. Ook dit nam een klein deeltje van haar weg. Toen ze een dik jaar geleden viel op haar schouder is het niet meer helemaal goed gekomen. In januari had ze een tweede hersenbloeding, die was zeer ernstig. Ze werd in kleine beetjes van ons weggenomen. Nu kan ze eindelijk rust vinden. We wisten allemaal dat dit moment er gauw zou komen, maar toch kwam dit als een shock. Wij zullen haar heel hard missen.

Op de foto oud-leerkrachten d’Oefenschool: Annie Pantens, Ronny De Reese en Linda Verlinden n.a.v. de inhuldiging van het nieuwe sportterrein in oktober 2009.

En nu lezen we op de fb-pagina’s van haar dochters Sofie en Katrien:

Lieve mama, vandaag zou je 80 geworden zijn.

Een mijlpaal die we zo graag samen hadden gevierd. Met taart, bloemen, misschien wat muziek van vroeger. Met je kinderen en kleinkinderen rond je tafel, vol leven en verhalen.

Maar het mocht niet zo zijn.

Vanaf je 59ste viel het doek… en moest je loslaten wat er allemaal nog had kunnen komen.

Je hebt nooit gezien hoe je kleinkinderen groot werden.

Je hebt hen niet meer kunnen vasthouden, je warme handen op hun kleine ruggetjes. Als juf Linda je crativiteit samen met hen beleven.

Maar ik weet zeker… je zou trots zijn geweest.

Zó trots.

En vandaag buig ik diep.

Voor wie jij was.

Voor de vrouw die geploeterd heeft in het leven, die haar weg baande door moeilijke jaren, maar altijd bleef zorgen, bleef geven, bleef liefhebben.

Je was mijn mama. En wat ben ik dankbaar dat jíj dat was.

Voor alles wat we samen mochten beleven. De kleine momenten, de grote lessen.

En één les vergeet ik nooit.

Misschien was het wel je grootste levenswijsheid:

“Trek je nooit iets aan van wat andere mensen zeggen of denken. Volg je hart. Leef je eigen leven.”

Wat een kracht schuilt daarin.

Wat een vrijheid.

Wat een waarheid.

Dank je wel, mama.

Voor wie je was. Voor wie je bent in mij.

En ja… vandaag leef ik. Met jou in mijn hart.

En jouw stem in mijn hoofd.