Op 8 maart 1908 vond in New York de eerste staking door vrouwen plaats. In 1910 deed de Duitse socialiste Clara Zetkin – ik leerde haar naam kennen in 1983 in Erfurt (DDR toen), lopend door de stad in de Clara-Zetkinstrasse –  het voorstel om 8 maart uit te roepen tot Internationale Vrouwendag.

Zopas verscheen de SPIEGEL-EDITION met 23 artikelen over ‘GROTE VROUWEN’ van lang geleden tot nu. Op de titelpagina is Coco Chanel (1883-1971) afgebeeld, de misschien belangrijkste modeontwerpster ooit. “Ze heeft eigengereid het beeld van de moderne vrouw ontdekt…Haar parfum Chanel 5 is het eerste dat niet naar een  viooltje, een mimosa, lavendel ruikt, maar naar de vouw die het draagt”.

De oudste in de rij is Cleopatra, de 2^de is Hildegard von Bingen, Duitse, benedictijnse non, die met de paus correspondeerde, die zich mengde in de keizerlijke politiek, die optrad tegen monniken. Men noemde haar de bazuin van God. Ze schreef en componeerde, ze schreef een autohagiografie, ze was werkzaam op het vlak van medicijnen (kruiden, wortels), hygiëne (wadden en tandenpoetsen). Ze schreef (12^de eeuw!) nuchter dat het vrouwelijke ejaculaat in verhouding zoveel is als een beet in vergelijking tot een heel brood.

De koninginnen Elisabeth en Victoria komen in het overzicht, wetenschapster Marie Curie en de Amerikaanse Rosa Parks die weigerde haar plaats in het zwarte gedeelte van een bus aan een witte passagier af te staan.

Verder ook vredesnobelprijswinnares Wangaari Maathai, Greta Thunberg, Megan Twohey en Jodi Kantor…en Angela Merkel.

In het boek VROUWEN DIE LEZEN ZIJN GEVAARLIJK, dat Kristien Hemmerechts inleidt, heeft de auteur Stefan Bollmann, germanist, historicus, het over schilders, die lezende vrouwen hebben geportretteerd…over de kunstenaars schrijft hij en over de dames die geschilderd, getekend, gefotografeerd werden.

We tonen een portret uit 1896 van Vittorio Matteo Corcos…een vrouw met drie gele boeken, dromend, nadenkend veeleer…bladeren op de grond, ook rozenblaadjes….de roos als symbool van afscheid van het meisjesleven. Zaten die blaadjes als bladwijzer in het boek?

We tonen ook van Sir Edward Burne-Jones, symbolist, een portret van de lezende Katie Lewis, gepassioneerde lezeres…van de legende van de h. Joris, die de draak overwint

Anna Bijns was een 16^de-eeuwse Antwerpse dichteres in de rederijkerstraditie op technisch-poëtisch vlak. Doordat ze een vrouw was, kon ze geen deel uitmaken van een rederijkerskamer.

Herman Pleij, oud-hoogleraar Nederlandse letterkunde schreef het boek  ANNA BIJN VAN ANTWERPEN. Hij schrijft: “Dat Anna een vrouw was, speelde op elk vlak een rol. Van de beperkingen die dat haar oplegde leek ze zich weinig aan te trekken. Ze bewoog zich vrij, zelfs uitdagend, in traditionele mannengemeenschappen als die van de rederijkerskamer, de drukkerswereld en het franciscaner klooster…Ze vond dat ze over een karakter beschikte dat op essentiële punten afweek van de natuurlijke eigenschappen van vrouwen. Van oudsher heetten vrouwen wankelmoedig te zijn en daardoor ongeschikt om leiding te geven en te besturen – maar ‘ander natuere zeldij aen mij vinden’. Anna vond zichzelf standvastig en zeker in staat om de wereld in elke gedaante naar haar hand te zetten”