Oud-leerling (1976) Gino Witgeers bezoekt de begraafplaats van zijn in 1979 verongelukte klasgenoot én vriend Dominiek Maertens en schrijft zijn schoolse, hartelijke herinneringen neer.

Hoe een oude klasfoto, gepost door Jaak Coudeville in de Maerlantkrant van 21 augustus 2020 mij geleid heeft naar een bezoek aan de begraafplaats in Ver-Assebroek…als eerbetoon aan mijn veel te vroeg overleden schoolvriend Dominiek Maertens…

door Gino Witgeers

———————————————————————————————————————-

Ik heb vandaag de begraafplaats van Ver-Assebroek bezocht, voor de eerste maal in mijn leven… Hier had mijn school-en jeugdvriend Dominiek Maertens zijn laatste rustplaats van begin januari 1980 tot eind december 1994. De grafconcessie was toen afgelopen. Op mijn zoektocht met de gegevens van het Huis van de Bruggeling, ben ik er toch in geslaagd bij benadering de exacte locatie van zijn laatste rustplaats te situeren (Vak 44, nr. 45) en heb ik er bijgaande foto’s van

genomen. Dominiek was een Brugse jongen, die, als ik het mij nog goed herinner, midden het schooljaar 1967-1968 in het 4de leerjaar van de Oefenschool zijn lagere school in Blankenberge kwam afwerken. De reden waarom hij in Blankenberge als interne leerling kwam studeren, is mij steeds onbekend gebleven…Dominiek bleef bij mij in klas zitten ook toen wij verhuisden naar de Rijksmiddelbare school in de Onderwijsstraat. In het 3de Middelbaar ging hij zelfs mee op schoolreis naar London. (zie foto).

Hij bleef ook intern tijdens zijn humaniora in het Maerlant-atheneum en toen zat hij naast mij in de klas van de economische afdeling. Ik wil hier het verhaal

brengen van de toch speciale vriend die hij geweest is. Over zijn kwaliteiten als cartoontekenaar (hij tekende dit in mijn poëzieboek – zie foto),

zijn talent om leraars te imiteren, zijn sportief talent (hij kon zeer goed hardlopen en voetballen), zijn pekelzonden ( hij durfde al eens snoepgoed te ontvreemden in het winkeltje van dikke Hélène in de Jacob Demeyerstraat), maar vooral zijn eenzaamheid die ik toen aanvoelde (zijn alleenstaande moeder die in Brugge- Assebroek, Zandtiende woonde schreef Dominiek als interne leerling in en was nogal dominant. Daarvan waren mijn oma en ikzelf getuige op een ouderavond), zijn bijzondere persoonlijkheid en eigenzinnigheid ( hij droeg zijn haar altijd heel lang tot op de schouders, hij zei eigenlijk niet zoveel maar keek altijd heel bedenkelijk vanonder zijn dikke wenkbrauwen ). Soms kon hij breed glimlachen of kon hij beschaamd worden toen hij onverwachts er iets had uitgefloept in de klas… En misschien om al deze eigenschappen, trok Dominiek mij aan en begon ik met hem een vriendschap. Mijn oma, bij wie ik in de week verbleef, vroeg mij eens om Dominiek mee te brengen naar huis op een woensdagnamiddag om te eten bij ons thuis. Internen waren immers op deze midweeknamiddagen vrij om eens buiten het schoolcomplex te gaan.. En zo is er tussen hem en mezelf iets ontstaan wat ik een ‘gelegenheidsvriendschap’ kan noemen. De ‘Dominiek’-woensdagnamiddagen volgden mekaar op. En op één van die namiddagen trok ik een foto van hem aan de rand van het voetvalgrasveld bij een wedstrijd die wij samen bijwoonden. Ik koester deze foto want het is de enige foto die ik van Dominiek nog heb… Hij was van mijn geboortejaar – hij is geboren te Brugge op 3 juli 1958 en overleed na een smartelijk auto-ongeval op 31 december 1979, toen hij terugkwam van plaatjes draaien in een dancing in Blankenberge (hij was diskjockey). Het ongeval gebeurde op de

Blankenbergsesteenweg ter hoogte van de Blauwe Toren. Een krantenartikel dat zijn overlijden na een auto-ongeval rapporteerde was dan ook het laatste wat mij van Dominiek nog restte… Maar mijn leven ging gewoon door…

Een klasfoto die door oud-leraar Jaak Coudeville op 21 augustus 2020 gepost werd in het Maerlantkrantje heeft mij ertoe aangezet naar zijn laatste rustplaats te informeren in het Huis van de Bruggeling … dit kreeg ik als antwoord :

” Beste, Bij nazicht blijkt het graf van de heer Dominiek Maertens niet meer te bestaan. Hij werd begin 1980 begraven op de begraafplaats van Ver-Assebroek in vak 44 nr. 45; maar de grafconcessie liep in 1994 ten einde.

Het siert jullie dat jullie hem nog willen eren, maar ter plaatse is niets meer terug te vinden.

Vriendelijke groeten,

Nancy De Prince

Dit antwoord heeft mij echter niet weerhouden om toch de begraafplaats van Ver-Assebroek op te zoeken en te staan daar waar Dominiek’s laatste rustplaats moet geweest zijn… na meer dan 40 jaar was ik weer eens dicht bij mijn vriend Dominiek… En het valt mij nu op dat Dominiek telkens nooit ver van mij op de foto stond – telkens naast mij of net achter mij… Wel nu was ik weer heel even dicht bij jou Dominiek… Ik heb hiermee, denk ik, een steeds onderdrukt verdriet om een

verongelukte jeugdvriend, op een mooie manier plaats kunnen geven en afsluiten.

Rust verder in vrede Dominiek …

Blankenberge, 15 september 2020

Gino Witgeers

zittend onderaan links Gino, naaste hem Dominiek klasfoto 3WA en 3 Ec. (nu heet dit 4des)
staand 2de v.l. Gino, zittend onderaan 7de v..r. Dominiek schoolreis Eifel