De Nederlandse dichter Jacques Perk (1859-1881), voorloper van de Tachtigers, schreef het lange gedicht IRIS. Zij is de boodschapster van de goden en als zij de boodschap brengt, zien de stervelingen haar (de regenboog). Zefyr, de zachte westenwind, is haar echtgenoot, die zij echter nooit bereiken kan. Vandaar tranen en een voortdurend gevoel van eenzaamheid.
Perk haalde zeker zijn inspiratie voor ‘Iris’ in ‘The Cloud’ (1820) van Percy Bysshe Shelley.4 Metrum, rijmschema en beeldspraak zijn in grote mate schatplichtig aan Shelleys gedicht. Vooral de laatste strofe van het Engelse model deed Perk heel wat bruikbaar materiaal aan de hand. Deze slotstrofe begint als volgt:
I am the daughter of Earth and Water,
And the nursling of the Sky;
I pass through the pores, of the ocean and shores;
I change, but I cannot die –
