straks meer foto’s

Op mijn vraag schreef oud-leerling (2006) Robbie Vincke:

Je vroeg me via Facebook iets te schrijven. Bij deze neem ik graag even de tijd iets op papier te zetten.

Sinds 2016 woon en werk ik bij Imec in Taiwan. Daar sta ik in voor de ontwikkeling van geavanceerde camerasystemen en optische sensoren voor robotica, drones, Internet of Things, enz …
Zoals ieder jaar nam ik op de vooravond van Chinees nieuwjaar (23 januari 2020) het vliegtuig richting België voor een 6-daags bezoek aan mijn ouders. Al hing er deze keer toch een eigenaardige kalmte op de luchthaven die anders bruist van de winkeltjes en passagiers. Mensen zitten verder uiteen en er is relatief weinig beweging. Mondmaskers worden overal gedragen.

In de weken voor mijn vertrek werden in Taiwan reeds koortsmetingen uitgevoerd op vluchten uit Wuhan, mensen met koorts werden opgenomen in het ziekenhuis. Op 12 januari werden experts uit Taiwan naar China  gestuurd om de situatie in te schatten. Bij hun terugkeer schoot Taiwan meteen in actie er werd een “emergency command center” opgericht dat de epidemie zou opvolgen. Mondmaskers werden gerantsoeneerd en daags voor mijn vlucht naar Europa werden aankomende vliegtuigen uit Wuhan geweigerd. Op de luchthaven zelf werden de “gates” en passagierstunnels met gespecialiseerde apparatuur ontsmet. En op de dag van mijn vertrek droeg ook ik, zoals iedereen, een mondmasker.

Bij het landen in Parijs (ik vloog via Parijs naar Brussel) hing er in de Franse luchthaven een heel andere sfeer. Het luchthavenpersoneel vroeg me al spottend “Aaaah hebben ze daar ook corona misschien?!” terwijl men met een handgebaar naar mijn mondmasker wees. Zijn collega’s lachten. Ik reageerde niet en zette mijn reis voort naar Brussel. Na het weekje vakantie besliste ik in samenspraak met Imec om voorlopig vanuit België verder te werken aangezien de situatie in Azie snel verslechterde. Maar al gauw zat ook Europa in lock-down en zat ik dus ook vast. Ondanks de vloed aan besmettingen merkte ik dat Belgische overheid toch een hele andere aanpak hanteerde dan die toen ik uit Taiwan vertrok.

Pas op 13 juni krijg ik de kans terug te vliegen uit Amsterdam naar Taipei. Op de luchthaven van Amsterdam was het erg rustig aangezien niet-essentiële reizen nog steeds verboden waren. Van koortscontrole was echter geen sprake. De vlucht naar Taipei zelf verliep goed. Het boordpersoneel was ingepakt in papieren schortjes met veiligheidsbril, mondmasker en handschoenen. We kregen op de 13-uren durende vlucht enkel voorverpakte broodjes met kaas om besmetting via schotels/voeding te voorkomen. Bij aankomst in Taiwan werd meteen duidelijk dat alles hier wel nog steeds erg serieus genomen werd. Mijn bagage en ikzelf werden met alcohol van top tot teen bespoten. Mijn telefoon werd geregistreerd en getraceerd voor een strikte thuisquarantaine.
Ik mag 14 dagen de deur niet uit (ook niet voor wat frisse lucht) en moet afval 14 dagen bewaren in mijn kamer (wat niet zo evident is zonder balkon of keuken). Dagelijks moet ik mijn koorts                                                                                                                                                                                                                                                                        s nemen, een gezondheidsrapport invullen en een foto daarvan naar de politie opsturen. Voeding wordt geleverd aan de ingang van het appartementsgebouw. De conciërge neemt de bestelling aan en plaatst ze voor mijn deur. Hij klopt drie maal op de deur. Na 10 seconden mag ik de deur openen. Zo geef ik hem de tijd zich veilig uit de voeten te maken. Mijn collega’s brengen vers fruit en melk naar de conciërge die het op dezelfde manier naar boven brengt en zwaaien eens vanop straat om goeiedag te zeggen. Hartverwarmend.

Hier staat het collectieve boven het individu. Respect voor elkaar en het kordate optreden van de Taiwanese overheid zorgen ervoor dat Taiwan een van de weinige plaatsen ter wereld is die zonder lockdown, zonder sluiting van scholen of bedrijven en met slechts een 480-tal besmettingen in 6 maanden tijd zo goed als corona-vrij gebleven is. Een status waar iedere Taiwanees, terecht, trots op is.        

Vele groeten

Robbie

Eerder schreef hij al:

“Ik kreeg de kans om naar Taiwan te verhuizen en daar te werken voor IMEC (www.imec.be). IMEC (Interuniversitair Micro-Elektronica Centrum) is het grootste onafhankelijke Europese onderzoekscentrum op het gebied van micro-elektronica, nanotechnologie, ontwerpmethodes en technologieën voor ICT-systemen. Het hoofdkantoor van IMEC is gelegen in Leuven maar het bedrijf heeft ook vestigingen in Nederland, USA, India, China, Japan en Taiwan.

Ik werk sinds deze maand in de vestiging in Taiwan als Research & Development Engineer. Het kantoor is gelegen in het beroemde Hsinchu Science Park (新竹科學工業園區). Dat industriepark is momenteel een van de belangrijkste technologische centra ter wereld op vlak van micro-elektronica ontwikkeling en biedt thuis aan meer dan 400 high-tech bedrijven (Acer, Logitech, Realtek, MediaTek, …).

Robbie Vincke is de zoon van intussen gepensioneerde mvd-medewerkster Chrsitine Mosset