EEN TEKENKUNDIG, LETTERKUNDIG EN GESCHIEDKUNDIG TAALFILOSOFIETJE N.A.V. FRANS MASEREEL. OOK OVER STEFAN ZWEIG…

In een eerder artikeltje hadden we het over de bekendste Blankenbergenaar FRANS MASEREEL (Blankenberge 1889 – Avignon 1972). In 2009 was er in het Blankenberse casino een grote MASEREEL-TENTOONSTELLING, die Maerlant-atheneumleerlingen bezochten, ook Cher Moyson (zie foto).

De grote Weense, Europese schrijver Stefan Zweig, die poëzie van Emile Verhaeren in het Duits vertaalde, was een goede vriend van Masereel. In zijn boek DE WERELD VAN GISTEREN schrijft hij:  (1917):

In Genève ontmoette ik ook meteen de eerste avond… Frans Masereel….We voelden instinctief dat we ook aan het begin van een heel ander leven stonden. De meeste van onze vroegere relaties waren door de patriottische verblinding van onze vroegere vrienden zinloos geworden…Omdat we immers aan hetzelfde front stonden, in dezelfde loopgraaf tegenover dezelfde vijand, ontstond er spontaan een soort hartstochtelijke vriendschap tussen ons…We wisten dat vijf uur van ons vandaan elke Fransman die een Duitser, elke Duitser die een Fransman ontdekte, hem met de bajonet aanviel of met een handgranaat opblies en daar een onderscheiding voor kreeg…

Wat een heldhaftig leven leidden ze, die jonge Fransen en Belgen! Om te beginnen Frans Masereel, die met zijn houtsneden tegen de verschrikkingen van de oorlog voor onze ogen het onvergankelijke grafische monument voor de oorlog maakte, die wat kracht en woede betreft zelfs niet achterblijven bij Goya’s Desastres de la guerra…

We droomden ervan dat je deze voor iedereen, ook voor de simpelste analfabeet begrijpelijke gruwelijk aanklachten als strooibiljetten uit vliegtuigen zou kunnen afwerpen…in plaats van bommen.

(Ik vermoed dat S. Zweig ook wel eens in Blankenberge is geweest. In De Haan (hij schrijft LeCocq) verbleef hij in 1914 twee weken, net voor de oorlog uitbrak. Hij schrijft o.a.: “Alle denkbare nationaliteiten leefden vreedzaam naast elkaar, je hoorde vooral veel Duits spreken. Het enige wat de rust verstoorde, waren de krantenjongens, die luid uitbrulden: “L’Allemagne prépare la mobilisation” Zweig wou eerst niet geloven dat er oorlog zou komen.

De Oostenrijkse jood S. Zweig pleegde in 1942 zelfmoord “uit vrije wil en met klare geest vanwege zijn treurigheid over de vernietiging van zijn “geistige Heimat Europa”