Wij ontmoetten Cher op haar bureau, naast de Frans Masereelzaal in het stadhuis. Ze is er net kabinetsmedewerker van burgemeester en schepenen.
Cher Moyson is op 16 september 2016 afgestudeerd als master of arts Oost-Europese talen en culturen aan de UGent. Van sept. tot dec. 2015 studeerde ze in TVER (Rusland)
Toen ze in Tver was, schreef ze me:
“In 2012 rondde ik mijn atheneumopleiding (Moderne talen-Wetenschappen) af in het Maerlant. Nadien ben ik aan de Universiteit Gent de opleiding Oost-Europese talen en culturen begonnen. Het is een studie van het Slavische taalgebied, het is geen pure taalstudie, er is een flinke portie literatuur, geschiedenis, en in het eerste jaar zelfs geografie en economie van Oost-Europa. Als verplichte taal heb ik, net zoals iedereen, Russisch en als keuzetaal Pools. Momenteel zit ik in mijn laatste jaar, het masterjaar dus. Hier in Rusland studeer ik in Tver, een stadje gelegen tussen Moskou en St. Petersburg, op zo’n 170 km van Moskou en 550 km van St. Petersburg, gigantisch ver voor Belgen, maar hier betekent dat niet zo heel veel . Ik studeer aan de Staatsuniversiteit van Tver, aan de afdeling ‘Russische taal voor buitenlanders’. Dit is een studieprogramma vergelijkbaar met het klassieke Erasmus, maar dan buiten de E.U. Ik zal hier in totaal een kleine vier maand gestudeerd hebben, namelijk van 3 september tot 21 december. Nadien moet ik nog een semester in België doen, om dan hopelijk af te studeren als slaviste.”
Op de foto’s zien we Cher bij uitstappen naar Damme, Brugge en tijdens een Berlijnschoolreis
Frans Masereel (Blankenberge 1889 – Avignon 1972) is de in de wereld bekendste Blankenbergenaar, graficus, tekenaar, schilder. Zijn kunst getuigt van consequent humanisme.
Joris van Parys schrijft in zijn biografie FRANS MASEREEL: “In juni 1888 verhuist het Gentse echtpaar (zijn ouders) naar een herenhuis, een ‘villa’, naast Hôtel de Venise op de Zeedijk in Blankenberge…Buiten het badseizoen is Blankenberge een vissersdorp van drieduizend inwoners, maar de statige dames en heren die in de zomer van 1889 ‘s avonds op de Zeedijk – de eerste elektrisch verlichte strandpromenade in Europa – voorbij het nieuwe Casino, de hotels en de villa’s flaneren, wanen zich in een mondaine badstad”
Hij gaf de mensen weer in hun verlorenheid en verlatenheid in de moderne beschaving, maar hij was geen pessimist. Hij leverde voorbeelden van hoop en wegen van verbetering. De grote Weense, Europese schrijver Stefan Zweig, die poëzie van Emile Verhaeren in het duist vertaalde was een goede vriend. Frans Masereel wordt vaak beschouwd als de grondlegger van het stripverhaal. Al in het begin van de 20ste eeuw maakte hij werken die enkel een reeks houtsneden bevatten, zonder enige tekst, maar die toch een mooi en begrijpelijk beeldverhaal vormen: De Passie Van Een Man (1918), Mon Livre d’Heures (1919), De Zon (1919), De Idee (1920), Geschiedenis Zonder Woorden (1920), enz. Hij werd ook vaak gevraagd om romans en poëzie van andere auteurs met zijn houtsneden te illustreren: Romain Rolland (Jean-Christophe, 1925), Charles De Coster (Tijl Uilenspiegel, 1926), François Villon (Le Testament, 1930) Ernest Hemingway (De Oude Man en de Zee, 1959).





