OKV (OPENBAAR KUNSTBEZIT VLAANDEREN) WIJDT LANG ARTIKEL AAN OUD-LLE, KUNSTENARES SYLVIE DE MEERLEER

 

Het was oud-lerares Latijn Marie-Rose D’Haese die me wees op het artikel en op de betekenis van Sylvie De Meerleer, dochter van CLB-medewerkster Dominique Demeyer

Men kan hier fragmenten lezen uit het artikel in  OKV2016.4

Sylvie De Meerleer is een talentrijke tekenares die technisch weinig beperkingen kent. Het gebruik van een raster, een zelf opgelegd patroon, laat vele variaties toe en nog meer interpretaties.

 

Al tijdens het vijfde leerjaar volgde Sylvie De Meerleer (°1986) tekenlessen in de Brugse academie. Na een aantal jaren secundair onderwijs in Blankenberge (Latijn en moderne talen, ondanks haar aanleg voor wiskunde), keerde ze terug naar Brugge om er de kunsthumaniora te volgen in diezelfde academie.

 

Na haar kunsthumaniora is het dan toch geen schilderkunst geworden. Onder enige druk van thuis werd het grafische vormgeving aan de Gentse academie. Sylvie De Meerleer behaalde er zonder veel problemen haar master in de grafiek en ging daarna toch schilderkunst studeren in Sint-Lucas Gent waar ze haar tweede master behaalde

 

Terwijl ze haar master schilderkunst afmaakte, kreeg Sylvie De Meerleer al de mogelijkheid om les te geven aan de academie in Brugge, een interim opdracht in de vrije grafiek die later is bestendigd. Om zeker die plek te kunnen houden volgde ze ook de lerarenopleiding beeldende kunsten in Sint-Lucas Gent. Normaal liep die over twee jaar, zij wou die absoluut op één jaar doen en uiteindelijk mocht ze proefkonijn zijn. Ze slaagde met grote onderscheiding

 

Ik ben alles beginnen opentrekken. Ik ben beginnen denken: ik heb een beeld nodig maar ook een beeldend onderzoek. Met het raster waarop ik werk, kan ik een beeld reconstrueren op verschillende manieren en kijken hoe dat de leesbaarheid van dat beeld beïnvloedt en hoe je een beeld kunt hernemen en toch iets volledig anders kunt maken. Ik ben door die docent eigenlijk wetenschappelijker, analytischer gaan nadenken over kunst en het benaderen van een beeld.” Dat heeft veel veranderd bij haar tot zelfs zover dat ze haar eigen lichaam observeerde bij het tekenen. Hoe de beweging het tekenen beïnvloedt en omgekeerd. Haar vroegere aanleg voor wiskunde speelt hier zeker een rol. Haar werk gaat de conceptuele richting uit maar blijft toch getuigen van een grote gevoeligheid.

Sylvie De Meerleer neemt deel aan diverse wedstrijden en ik ontmoette haar werk onder meer in Stimulans (Kortrijk 2014 en 2016), Sant (Brugge 2014), de Ronse Drawing Prize (2015) en meer recentelijk bij de Gaverprijs (2016). Maar ze schitterde helemaal in het Caermersklooster in Gent wanneer haar werk daar op een ruimere manier geëxposeerd wordt in het kader van de Provinciale Prijs van Oost-Vlaanderen in 2014. Daar kon de bezoeker een goed beeld krijgen van haar demarches. Ze haalt haar beelden soms van bestaande foto’s of stills, soms zijn het fragmenten uit pornografisch materiaal. Maar ze is niet echt geïnteresseerd in pornografie,

Ondertussen is ze al een paar stappen verder en evolueert haar werk gestaag. De gevoeligheid voor de materie steekt weer de kop op en, eens haar huis in orde, zal niets haar nog weerhouden om weer te gaan schilderen, te schilderen zoals zij het zelf wil. Daar kunnen we enkel maar benieuwd naar zijn

Sylvie De Meerleer neemt nu deel aan Coup de ville in Sint-Niklaas. Ze toont er uiteraard een aantal tekeningen maar waagt zich ook aan een performance die telkens op zondag zal plaatsvinden. Die is gebaseerd op een gekoesterde jeugdherinnering. Haar moeder las geen verhaaltjes voor bij het instoppen, ze voerde een ander ritueel uit. Ze tekende met haar vinger elke avond een tekeningetje op Sylvies rug. Sylvie moest dan raden wat ze getekend had. Als het juist was, kreeg ze nog een tekening. Die intense ervaring als kind wil ze laten verder leven. Het was iets waarnaar ze verlangde en echt van genoot. Ze moest echter altijd een evenwicht trachten tussen het genieten van de aanraking zonder zich erin te verliezen, want het was belangrijk om juist te raden om het genot langer te laten duren. “Ik vond het altijd heel boeiend om de vinger te volgen en dan in je hoofd dat spoor te reconstrueren. Een vingertekening is zo vluchtig, is zo weg, je moet dus een mentale voorstelling maken, een registratie van de beweging en wat dat dan zou kunnen zijn. Het zijn altijd eenvoudige symbolen, want het is in feite vrij moeilijk om dat te raden. De aanrakingen waren ook altijd heel zacht en het blijft voor mij de herinnering aan een lichamelijk genot dat heel zacht en teder was.” Ze zal dus op de zondag-performances in de intimiteit van een kleine kamer op de rug van bezoekers een tekeningetje maken. Dat wordt vast een heel persoonlijk gebeuren tussen haar en de betekende. Het woord ‘betekenis’ krijgt een heel bijzondere invulling.