Reynebeau: “Toen Tom Lanoye debuteerde, zag de Vlaamse literatuur er helemaal anders uit. Van die omwenteling is hij zowel een exponent als een mededader geworden hij bracht de literatuur in de nieuwe multimediale wereld en hij gaf ze urgentie als opdracht

Literatuur hoorde meer te zijn dan dat aangename tijdverdrijf voor fijne luiden, meer dan de therapeutische herkenning bij de lezer of meer dan, voor de auteur, het van zich afschrijven van een midlifecrisis In het verzet tegen die beknelling konden ouder schrijvers als Gerard Walschap, Hugo Claus, Ivo Michels, Paul de Wispelaere of Walter van den Broeck (en, postuum, Louis Paul Boon, Willem Elsschot en zelfs Paul van Ostaijen) als voorlopers gelden en (opnieuw) erkenning krijgen

Tom Lanoye vertaalde oorlogspoëzie, o.a. Mc Crae’s IN FLANDERS FIELDS :

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in ‘t zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.