Dit interview werd afgenomen in de woning van Kamiel Roels in de Constant Permekelaan Jabbeke in 1964. Hij was toen 73 jaar. Hij liep school van 7 tot 12j. Na de oorlog werd hij klerk bij de spoorwegen.
In Brugge, in de kazerne was er die 1ste augustus een geweldige verzameling van paarden en manschappen. In de nacht van 1 op 2 aug. trokken we met de trein weg. Niemand wist waarnaartoe. Onze sabels waren geweldig scherp geslepen. We dachten toen dat het gemeend was. ’s Avonds kwamen we aan in Grimde, boven Tienen. Te paard reden we rond. De mensen waren er niet te zien; ze waren aan het bidden voor hun kaarsen. Toen er daar 400 ruiters afkwamen, meenden ze dat er daar een groot leger was, en ze stelden hun vertrouwen in ons. De meeste soldaten gingen daar eten bij de mensen. Overal waren er wachten opgesteld. De wegen waren gebarricadeerd. Plots alarm. Bange wachten hadden gemeend de vijand te zien en hadden geschoten. Achteraf bleken het koeien geweest te zijn. Ondertussen stak een onderofficier twaalf paarden in mijn handen om kogelvrij te zijn. Ik ben daar mijn eerste nacht moeten blijven staan zonder te slapen.
’s Anderendaags patrouilleerden we in de richting van Luik. De 9de augustus viele we op een patroulle ulanen. Ze waren paarden aan het beslaan in een weide die lager lag dan het haverveld ernaast. We schoten op commando, maar weinigen werden getroffen daar ze lager stonden. Ze waren zo geschrokken dat ze zich overgaven of trachtten te vluchten.
Met die mannen naar Sint-Truiden. De mensen bestormden ons met lekkernij, alsof we het Duitse leger hadden uitgeroeid. We hadden 15 ulanen mee!
Twee dagen nadien vielen we weer op een patrouille. Maar we werden zo overrompeld door kogels dat we vlug terugtrokken. Ik moest de kolonel, die met het regiment op de weg volgde, gaan verwittigen. Het regiment arriveerde in volle galop in Orsmaal-Gussenhoven aan de Grote Gete. De Duitsers hadden zich teruggetrokken. De burgers hadden zich in de kelders verscholen; maar na een tijdje kwamen de meisjes van het dorp en de oorlog was vergeten. Tegen de middag riep de luitenant dat iedereen op zijn plaats moest, dat de Duitsers daar waren….Hij riep scherpschutters bij zich. De Duitsers trokken zich terug van de steenweg. Nu kwamen ze aan beide kanten van de steenweg af. Wij gaven feu à volonté. Maar de Duitsers begonnen terug te schieten en ook met mitrailleuses, die wij niet hadden. Meer dan drie uur duurde dat schieten. Toen waren we bijna ingesloten. Er werd geroepen “Sauve qui peut”. We zijn ’s avonds aangeland in Vissenaken. Dat was de eerste vuurdoop : maandag 10 augustus. De 11de en 12de patrouilleerden we. De 12de was het de Slag van Halen. Het was snikheet. De slag was al bezig toen wij daar aankwamen. Onze ruiterij heeft daar geweldige verrichtingen gedaan…
(vervolg morgen)