Wij hadden geluk. Wij bewaakten de noorderflank tegen eventuele aanvallen van die kant. Maar die kwamen niet. ’s Avonds hebben we de aftocht moeten dekken. Later hebben we dagen van van Oplinter, Neerlinter, Haacht meegemaakt. Zo trokken we naar Mechelen. We bleven daar tussen Leuven en Mechelen gedurende twee à drie weken. Dat was in de tijd van de Slag van de Marne. Dan trokken we verder af naar Antwerpen.
We patrouilleerden nog in Herentals en Herenthout. We moesten dan vluchten over de Schelde over een noodbrug met schepen en planken. Vandaar afgezakt naar Brugge, waar we een dag in de kazerne verbleven. Er was een ongewone wanorde. ’S Anderendaags zijn we afgetrokken naar Zwevezele en omtrek. De tiende oktober kwamen we aan in Sint-Pieterkapelle. We werden daar dezelfde avond aangevallen. We verloren er vooral paarden. Dan tot Schoorbakke. Twee dagen later trokken we naar Sint-Pieterskapelle en Leke. We hebben daar gepatrouilleerd tot de Slag van de Ijzer begonnen is, me dunkt de 16de oktober 1914. We werden aangevallen drie à vier kilometer over de Ijzer. Met veel verliezen konden we nog de Ijzer bereiken. In de bocht van Tervate zijn we over de Ijzer geraakt, over een noodbrug. Alle bruggen waren opgeblazen en het Belgisch leger had zich reeds ingegraven achter de Ijzer. Tegen Pervijze, Ramskapelle hebben wij ons gevestigd. Dit voor vier jaar.
We zijn nooit naar huis kunnen komen. Toen we heelin het begin eens op patrouille waren voor Jabbeke ben ik eens thuis geweest. De onderofficier had voorgesteld eens bij ons binnen te gaan. We hebben daar een fles cognac gedronken. Iets voor einde 1918 ben ik eens thuis geweest, toen ik uit het hospitaal kwam. Ik was gekwetst geweest bij Wijnendale, bij het eerste offensief.
HIER EINDGT HET VERHAAL OVER DE OORLOG.