Mijn laatste bezoek, samen met Jo, aan mijn vriend en voorganger op vele fronten, Marcel Rogge, eindigde in mijn wagen met een zeer lange tranenuitbarsting van onmacht . Eén van zijn laatste, met lachsalvo’s doorspekte namiddagen hebben mogen meemaken, was een magere troost bij zo’n verdriet.
Ook de tuimelpartij van Jaak is in mijn geest geprent, maar geloof me dat ik veel minder heroïsch was dan hij vertelt. Ik heb wél gezien dat de man die ijverde voor Algemeen Beschaafd Nederlands (AN) in de leraarszaal een kei was in de meest ruige dialectische uitdrukkingen. Ook toen naaste collega’s drama’s beleefden in hun familie en zelfs gezin, was niemand te beroerd om meevoelen te tonen voor de pijn en het verdriet. Zulke momenten horen bij elk van ons, maar vooral dan kunnen collega’s er op de achtergrond zijn voor elkaar. Ook voor mij waren de collega’s er met een blik, een woord, een schouder-klopje als dat nodig was, ook nu nog. De laatste jaren kregen enkelen onder ons harde noten te kraken, maar we staan er voor elkaar. Nieuwe collega’s een inzicht geven in deze sfeer is voor mij steeds een doel geweest.Hoe groeit zo’n sfeer, zo’n vriendschap? Er zijn veel oorzaken, zoals, alhoewel ik er oorspronkelijk niet zo’n fan van was, sportstages en GWP’s, of sportwedstrijden, gezellige bowling of olijke krulbolevenementen
die het cement vormen van de ploeg. De vier musketiers van Butgenbach zijn een moeilijk te evenaren voorbeeld.
Alle leerlingen die ooit met hen in de bossen hebben vertoefd, vonden de ervaring één van hun toppers. Het heeft mij vrienden voor het leven opgeleverd. GWP in de Ardennen, waar ik weer Marcel opvolgde in de groep van de zesdes, met verplichte dansjes, groepsuitdagingen die de leraren moesten verliezen, nachtspelen in het donkere bos, rivierduiken, alles droeg bij aan het algemene sfeertje dat zo kenmerkend is voor deze school.
Was de ploeg nu met Arnold, Jo, Iwan, Eveline, Katrien, Jurgen, Kira of Olivier in Stavelot, of met Jo, Herman en Dirk in Butgenbach de sfeer was van hetzelfde kaliber. Wederzijds respect, onderling vertrouwen, heel veel plezier en echt tot pijnscheuten gedreven lachen op de meest verrassende plaatsen en momenten, samengevat genieten van elkaars gezelschap.
Toen de minder jongen begonnen af te haken, stonden prachtige nieuwe mensen klaar die bewezen dat het even goed kan blijven, met een nieuwe lichting. Ik trok met een, voor mij piepjonge, ploeg op sportkamp naar Tongerlo en Bütgenbach en (alhoewel ze me alleen achterlieten met valies en al) heb ik evenveel genoten als voorheen. Stan, Ynak, Katrien en Tanja hadden het en hebben het dan ook, dat uitzonderlijke MAB gevoel. Barcelona is nog sterker.
Na een overgangseditie met de oude garde onder leiding van onze directeur Jurgen, die een pracht project en programma ineen timmerde, werd een nieuw team gevormd waarvan ik nu met veel pijn in het hart afscheid moet nemen. De rugzak die je hier ziet, is nu al even symbolisch en onafscheidelijk als mijn vorig versleten voddetje met dito pet, maar het zit al boordevol wondermooie beelden van momenten met Tom, Eveline, Ynak, Tanja, Steffen en Kenneth op historische sites en met allen in één moordkamer. Gasten, wat ga ik jullie enorm missen!!!!!!