Genscher was een belangrijk liberaal politicus ten tijde van de Ostpolitik en de Val van de Muur
Het in WO II gebombardeerde STADTSCHLOSS in Berlijn werd in 1955 door de DDR opgeblazen en wordt nu helemaal weer opgebouwd.
in DE STANDAARD van 18/04:
Getekend in 1698, gebouwd in 2016
18 april 2016 om 03:00 uur | Marc Leijendekker
Het Berliner Stadtschloss, ooit de residentie van de koning van Pruisen en de keizer van het Duitse Rijk, wordt herbouwd.

De stenen adelaars voor tussen de vensters liggen gereed, hun vleugels gespreid. Langzaam, baksteen voor baksteen, verrijzen in het centrum van Berlijn de muren van een barok slot. Als alles klaar is, over een jaar of drie, heeft de Duitse hoofdstad een nieuw, maar tegelijkertijd drie eeuwen oud gebouw. Wie vanaf de Brandenburger Tor over Unter den Linden naar de Dom en het museumeiland loopt, ziet dan, voor het eerst sinds ruim een halve eeuw, weer het stadsslot zoals dat in 1698 werd bedacht door de architect Andreas Schlüter. ‘Dat gebouw wordt een leugen’, zeggen tegenstanders. Het gaat immers niet om restauratie. Van het slot was vrijwel niets meer over. In 1950 bliezen de communistische machthebbers het gebouw op, het symbool van de keizerlijke macht. Het terrein werd platgebulldozerd en er kwam een tribune voor parades en grote bijeenkomsten. Dertig jaar later besloot Erich Honecker er een modernistisch ‘Paleis van de Republiek’ neer te zetten, dat de kracht van de DDR moest weerspiegelen.
Als met een tijdmachine wordt nu in Berlijn het verleden opnieuw opgebouwd. Het is te zeggen: in een combinatie van nieuw-oud aan de buitenkant en modern vanbinnen, volgens een ontwerp van de Italiaanse architect Franco Stella. Na veel debat over de vraag of er nu wel of niet een nieuw slot moest komen, werd in 2002 besloten het Paleis van de Republiek, waar veel asbest in verwerkt was, af te breken. Op die plaats staat nu het inmiddels voltooide betonnen geraamte van het slot, tussen gele hijskranen. Ook het raamwerk voor de koepel is al klaar.
Op basis van oude foto’s, tekeningen en documenten worden drie façades minutieus gekopieerd. Compleet met de afwijkingen. Zo maakt het gebouw op één plaats geen hoek van 90 graden, maar van 89,7 graden. Aan het eind van de gevel, 180 meter verder, scheelt dat twee meter. Alleen de ramen zijn niet 18de, maar 19de-eeuws. ‘In de achttiende eeuw kon men nog niet met grote stukken glas werken. Daardoor hadden de ramen veel spijlen. Een eeuw later kon men dat wel. Daarom is voor dat beeld gekozen’, zegt een van de toezichthouders.
Een extra uitdaging vormden de ongeveer drieduizend zandstenen ornamenten. De 47 adelaars tussen de vensters, tientallen guirlandes en ook drie grote sierstukken van acht meter hoog, met trompetterende engelen, bloemkelken, wapens en vogels.
Maar een 18de-eeuwse façade die er als nieuw uitziet, dat zal wennen zijn. ‘Als de opdrachtgever het wil, kunnen we ook ouderwets, onregelmatig pleisteren’, klinkt het op de werf. ‘Maar het belangrijkste is dat de meeste mensen door de patina na een jaar of tien, twintig niet meer kunnen herkennen wanneer een gebouw gebouwd is, als het oude vormen heeft.’ NRC Handelsblad