Een proclamatie van leerlingen van de 6des en 7des heeft een luisterrijke omkadering  nodig.

Die kwam dit jaar  van Amber Gurdebeke ( 5Lat.) zang en piano: Sparen voor de nacht (Guus Meeuwis en Maksim Stojanac, Maite Pïneda Leroy  (5Lat), gitaar: What was I made for (Billie Eilish, Amber Gurdebeke zang en Maite Pineda Leroy :This is the Life  (Amy MacDonald

Faith De Geest (6SW)  en Jonas Dufour(6TSP) schreven en lazen de leerlingentoespraak.

Ze bekoorden allen het publiek.

FAITH

Vandaag staan we hier op dit podium voor onze proclamatie. Een belangrijk afsluitmoment….

Dat is niet helemaal de eerste keer.

Zes jaar geleden deden we ook als eens zo’n afscheid. Toen was onze proclamatie, die van de lagere school, helaas online, …. met haperende verbindingen, microfoons die niet werkten en camera’s die vastliepen.

We zijn blij dat dit vandaag helemaal anders is en we live met jullie van dit moment kunnen genieten, omringd door iedereen die belangrijk voor ons is.

JONAS

Zes jaar geleden kwamen we hier toe als leerlingen die nog niet goed wisten wat hen te wachten stond: midden in die coronaperiode, met mondmaskers en afstand houden.

We probeerden nieuwe vrienden te maken terwijl je amper elkaars gezicht zag.

Toen hadden we toch ook wat schrik van de zesdejaars. Die leken toch zo ‘volwassen’… ondertussen zijn wij op de één of andere manier zelf die zesdejaars geworden.

FAITH

We zijn onderweg niet alleen gegroeid in kennis, maar vooral ook als persoon. We hebben geleerd, gelachen, gefaald, opnieuw geprobeerd en vooral samen heel veel meegemaakt. We schreven hier samen ONS verhaal. We blikken graag even terug op de mooiste hoofdstukken van dat verhaal…

JONAS

Het begon allemaal in de eerste graad, hier in de middenschool.

We hadden zenuwen, kwamen toe met heel wat onzekerheden en de vraag of we hier wel onze plaats zouden vinden.

Sommigen kwamen toe met vrienden van vroeger, anderen moesten helemaal opnieuw beginnen.

Gelukkig kregen we een meteen een enorm warm welkom van de leerkrachten van de eerste graad.

FAITH

Bij mevrouw Scarbel ontdekten sommigen voor de eerste keer hun talent voor wiskunde en haalden ze plots hun beste punten ooit. Zij slaagde er immers in iedereen uit te dagen op zijn eigen niveau, wat niet altijd gemakkelijk was.

Meneer Danneels nam ons via Street View naar plaatsen overal ter wereld. Zijn lessen voelden soms aan als kleine avonturen in plaats van gewoon naar een scherm kijken.

Ons grootste avontuur tijdens die twee jaar, was echter onze GWP naar Hasselt.

We herinneren ons dagen vol regen, activiteiten, maar vooral veel plezier.

De laatste avond was voor velen van ons het eerste mini-fuifje ooit en een schitterende afsluiter van de reis.

We toonden allemaal onze beste dance skills en eentje ‘Thoonde’ dat wel heel expliciet, want plots stond Hannelore in handenstand op de dansvloer alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.

JONAS

In de tweede graad kregen we meer vrijheid. We schoven door naar een andere, grotere speelplaats. Plots mochten gsm’s wel boven komen tijdens de pauzes en we voelden ons onmiddellijk een pak volwassener.

We kregen vele uren les van nieuwe leerkrachten zoals mevr. Gezelle en mr. Coudeville.

We maakten de benedengangen voor de eerste keer onveilig en hingen rond in de Sweetshop alsof we nooit iets anders deden.

FAITH

We sloten ook dat hoofdstuk af met een hoogtepunt: een reis die niemand van ons ooit zal vergeten, London.

Wij waren het eerste jaar dat deze reis mocht meemaken, en eerlijk: het voelde alsof we even in een film terechtgekomen waren:
Camden Town, Tower Bridge, de drukke straten, het mooie uitzicht… overal waar je keek was er iets nieuws te ontdekken.
Overdag wandelden we kilometers door de stad en ’s avonds probeerden we te doen alsof we niet moe waren.

De reis bracht ons dichter bij elkaar en we leerden elkaar kennen op een ander niveau.
We ontdekten ook een belangrijk geheim… namelijk dat mevrouw Stragier stiekem van roze pyjama’s houdt.

Een dikke thank you aan mister Lips en al die andere begeleidende leerkrachten om dat met ons te delen!

JONAS

We sloten deze fase ook gepast af, namelijk met pizza in de klas van mevrouw Gezelle, samen met meneer Coudeville.

Die middag was een perfecte weergave van de gezelligheid die we hier vaak voelden op school. We waren nog eventjes één groep, los van de keuze die we moesten maken voor die overstap naar de laatste twee jaar van onze schoolcarrière.

Sommige leerlingen kozen immers voor een andere richting en kwamen dus in een andere klasgroep terecht in het vijfde jaar. Dat was een aanpassing, maar we vonden ook weer onze draai.

We werden zelfstandiger, socialer en leerden meer vertrouwen op onszelf. Sommigen leerden initiatief nemen, anderen leerden doorzetten wanneer het moeilijk werd. We ontdekten dat uitdagingen ons niet tegenhouden, maar ons juist sterker maken.

FAITH

Alhoewel we eerst een beetje bang waren voor Monsieur Cosaert, merkten we al snel dat zijn lessen nooit gewoon “lessen” waren. Met zijn “histoire du jour”, speeddates, Loup Garou-spelletjes en originele thema’s wist hij zelfs de moeilijkste dagen nog leuk te maken. Merci!

We leerden onze leerkrachten die jaren kennen als mensen en niet alleen als leerkrachten.

Zo weten we dat mevr. Van der Veen haar energie haalt uit het blikje cola dat elke les aan haar zijde staat en van mr. Depaepe weten we… Laat ons zeggen: veel 😉

Niet veel leerlingen kunnen trouwens zeggen dat ze tijdens hun schoolcarrière een huwelijksaanzoek hebben meegemaakt… maar, wij wel.

Succes met het feest, mijnheer: laat ons maar weten wanneer de uitnodigingen volgen 😉

JONAS

In ons laatste jaar veranderde er opnieuw veel, ook dankzij bepaalde ministers van onderwijs.
Onze gsm-vrijheid werd weer afgenomen, wat eerst voor sommigen behoorlijk stom leek… maar, we moeten eerlijk zijn:  uiteindelijk heeft het ons misschien net dichter bij elkaar gebracht.

We praatten meer met elkaar, maakten meer plezier samen, leerden elkaar op een andere manier kennen en groeiden zo nog dichter naar elkaar toe.

Voor vele leerlingen uit de dubbele en beroepsfinaliteit waren de stages ook een belangrijk keerpunt.

Waar we eerst onzeker waren over ons kunnen, leerden we tijdens onze stageperiodes dat we veel meer konden dan we zelf dachten.

We leerden plots niet alleen uit handboeken, maar door samen te werken, verantwoordelijkheid te nemen, om te gaan met succes én teleurstelling en vooral om onze eigen weg te zoeken.

FAITH

En er zijn zekerheden, want uit die twee jaar derde graad zullen ook de ‘reizen’ ons het meeste bijblijven.

Het begon al in die eerste septembermaand van het zesde jaar, toen sommigen van ons naar Bombannes en Rome trokken voor onze sport- en cultuurstages.

De voetballers werden zelfs nog meer verwend, want die reisden zelfs naar het verre en exotische Oostkamp voor een verblijf in een luxehotel!

Terwijl de sporters het beste van zichzelf gaven op de sportvelden en het water; ontdekten de taal- en cultuurliefhebbers de smalle straten en de eeuwenoude geschiedenis van het antieke Rome.

We zijn dankbaar voor deze prachtige ervaringen en willen de betrokken sportleerkrachten (mr. Legein, mr. Ballegeer, mr. Brynckman, mevr. Vanhooren, mr. Pape, mevr. Samaey, mr. Huyben)  en de ‘cultuurleerkrachten’, de mevrouwen Hawkins (want we werden verwend met niet één maar twee exemplaren) en mevr. Museeuw bedanken voor die schitterende start van het laatste schooljaar.

JONAS

De voorbereiding van de 100 dagen was ook iets dat we nooit zullen vergeten. 2 april werd een zware nacht van lang repeteren, weinig slapen en proberen wakker te blijven terwijl de stress alleen maar groter werd.

Iedereen was toen eigenlijk al volledig op, maar er werd toch nog gelachen, gepraat en doorgezet. Toen onze Briek de legendarische woorden “Als ik niet slaap, slaapt niemand” uitsprak, wisten we definitief dat we onze bedjes niet gingen zien…

Maar het was het allemaal waard, want we slaagden er uiteindelijk in een prachtige show neer te zetten: onze ONScars.

FAITH

Wij waren de sterren van die show, maar de grootste ster stond naast het podium, in zijn gebruikelijke pailletten-jasje. Dankjewel, meneer Lips, voor jouw begeleiding en onuitputtelijke steun bij de 100 dagen, en alles errond.

JONAS

En de bedankingen houden niet op, want pas een maand geleden werden we nog eens verwend door onze Erasmus-stages naar Corsica, Barcelona, Rhodos en Parijs.

We leerden er nieuwe mensen kennen, ontdekten andere culturen en leerden zelfstandig functioneren in een nieuwe omgeving. Maar bovenal maakten we herinneringen die we nooit zullen vergeten.

FAITH

Onze reis naar Corsica was veel meer dan zomaar een uitwisseling met een school. Het was een levenservaring die we nooit gaan vergeten.

We deelden een huis met vreemden en gingen elke temptation volledig aan… of sommigen toch net iets meer dan anderen (rol nu maar met jouw ogen, Faith).

We keerden volwassener en met een pak meer levenservaring terug naar huis.

JONAS

Of het nu het zonnige Rhodos, het bruisende Barcelona of het romantische Parijs was…, wat op het eerste gezicht gewoon een buitenlandse stage leek, groeide al snel uit tot veel meer dan dat.

Misschien waren het niet eens de bestemmingen zelf die deze reizen zo bijzonder maakten, maar wel de mensen met wie we ze mochten beleven.

We leerden elkaar op een andere manier kennen, groeiden dichter naar elkaar toe en deelden momenten van plezier, avontuur en soms ook uitdagingen.

Daarom willen we ook graag onze begeleidende leerkrachten bedanken. Dankzij jullie inzet, begeleiding en vertrouwen konden we deze unieke kansen ten volle beleven. Jullie zorgden ervoor dat alles veilig en vlot verliep, zodat wij konden focussen op wat echt belangrijk was: leren, ontdekken en genieten. Het was een prachtige afsluiter van een prachtig schooljaar.

FAITH

En zo staan we hier vandaag, om de laatste zinnen in het laatste hoofdstuk van ONS verhaal te schrijven.

Binnenkort splitsen onze wegen. Velen trekken richting Gent of Brugge, anderen gaan nog verder weg, zoals Brussel of Leuven.

Nieuwe studies, nieuwe mensen en nieuwe uitdagingen wachten op ons.

Maar hoe ver we ook van elkaar terechtkomen… deze school, deze momenten en deze herinneringen zullen altijd een deel van ONS blijven.

We willen daarom niet nalaten om ALLE leerkrachten en personeelsleden van deze campus (dus ook de directeur, de leerlingenbegeleiders, de mensen van het secretariaat, Jaak en Jamal) nog eens te vermelden in deze toespraak…

Jullie hebben ons begeleid, gemotiveerd, kansen gegeven en vooral in ons geloofd, soms zelfs wanneer wij dat zelf nog niet deden.

Dankzij jullie hebben we niet alleen kennis opgedaan, maar ook geleerd om in onszelf te geloven.

JONAS

Ook onze ouders, familieleden en iedereen die ons onderweg gesteund heeft: jullie verdienen vandaag een welgemeende dankjewel.

Jullie waren er tijdens de mooie momenten, maar ook wanneer het moeilijk ging. Jullie steun, geduld en vertrouwen hebben ons geholpen om hier vandaag te staan.

FAITH

Laten we daarom vandaag niet alleen vieren dat we ons diploma behalen, maar laten we ook alles vieren wat we onderweg hebben meegemaakt. Van die eerste onzekere dag in het middelbaar tot vandaag, onze proclamatie…

Wat een reis is het geweest.

Hier begon onze weg.

En wat hier begonnen is, zullen we nooit vergeten.

SAMEN

Merci Maerlant Atheneum! Op ONS!