Marcel Rogghe was een zeer gerespecteerd leraar wiskunde. die op 16 juli 2008 overleed hij was 63 j., en die in 2002 een punt zette achter zijn onderwijscarrière. Hugo Luyten volgde hem op in de richting met vele uren wiskunde. Olbren Depaepe volgde in 2014 Hugo Luyten op. Vele jaren was Marcel Rogghe lesroostermaker en ondervoorzitter van de Bond Onze Scholen. (Lees meer in het uittreksel hieronder uit de Maerlantkrant 01/09/2008)
Marcel Rogghe was leraar wiskunde in het M-ath. Sedert 1973 en tot 2002. Vele oud-collega’s en oud-leerlingen namen deel aan de afscheidsplechtigheid, waarop o.a. Jaak Coudeville een toespraak hield met o.a. deze woorden: “Je liefde voor wiskunde was puur, die voor je leerlingen van hetzelfde gehalte. Je eisen lagen hoog, ze waren altijd verbonden met een niet in artificiële eindtermen uit te drukken natuurlijke bezorgdheid hun peil te verrijken en “je kon het niet verkroppen dat neuronen de weg naar de oplossing van een stelling verloren, ondanks de minutieuze voorbereiding van je les, een gewoonte, die zo oud was als je hele carrière en die een voorbeeld genoemd mag worden voor alle jonge leerkrachten, die in de allereerste plaats meester willen zijn, eerder dan begeleider of tutor of coach.”
Eind mei 2023 schreef David Dehenauw, oud-leerling van Marcel Rogghe me deze tekst:
Ik sta even stil bij de nakende 15de “verjaardag” (een slecht woord om een overlijden te herdenken), rond half juli, van Marcel Rogghe, onze getalenteerde, gedreven, nauwgezette wiskundeleraar die zovelen heeft geduwd naar hogere (wetenschappelijke) studies, mezelf incluis. Samen met Ivan Plovie, mijn fysicaleraar (die me ook een jaar chemie onderwees) die ik gelukkig nog jaarlijks kan zien op o.a. de BBQ, heeft Marcel mij uitstekende kansen gegeven in het hoger onderwijs en erna.
Mijn taalleerkrachten hebben me gestuwd naar o.a. het weermanschap in het Nederlands en Frans, en de wetenschappelijke taal Engels. Zich correct en verstaanbaar uitdrukken is in de publieke maar ook wetenschappelijke ruimte van het grootste belang. Ook daar help de logica en de basisregels van wiskunde me om gedisciplineerd om te gaan met spelling en spraakkunst.
Marcel(s overlijden) zit vaak in mijn gedachten, temeer omdat zijn graf maar enkele grafstenen verwijderd is van mijn vaders gedenksteen. Hij overleed op 8 juli 2008, ongeveer een week voor Marcel.
Om academisch fris te blijven en steeds opzoek naar nieuwe inzichten en verbindingen tussen de exacte wetenschappen om o.m. mijn deeltijdse taak als gastprofessor Meteorologie goed te kunnen vervullen en innovatieve producten voor het KMI mee te helpen ontwikkelen, lees ik nog vaak de handboeken wiskunde/chemie/fysica en mijn cursusnota’s van in mijn atheneumtijd (en universitaire tijd), waar ik behalve van Marcel ook prima les kreeg van Hugo Luyten in het derde jaar, nog meer beseffend hoe cruciaal die basisvorming is geweest voor me, nog is en altijd zal zijn. Ik stip ook Laurette de Causmaeker uit de toenmalige RMS nog aan, die me twee jaar de knepen van de wiskunde in de toenmalige observatiegraad (VSO) leerde en meeschreef aan een wiskundeboek in de reeks “Opbouw”, dat ook in mijn collectie zit.
Je weet dat ik bij de wiskunde-auteur (van heel veel schoolboeken wiskunde) Edward Jennekens thuis ben geweest om hem te danken voor zijn bijdrage in mijn vorming. Bij Régine Reubens ben ik vorig jaar ook langs geweest, en ook zij wist me erg te inspireren met vele handboeken die ze me schonk. Ik ken Régine al van in mijn RMS-tijd (1982-84), maar had geen les van haar. 40 jaar later draagt ook zij nog bij tot het verkrijgen van diepere inzichten die me op heel veel vlakken verder helpen om nieuwe ideeën en concepten op te bouwen vanuit sterke fundamenten.
Ik help ook af en toe het Wiskunde Platform Vlaanderen om de wiskunde te promoten bij jong en minder jong.
Mijn oom, René Benoot, oud-leerling (ik denk 1970, mijn geboortejaar) prees meermaals zijn leerkracht wiskunde, Albert Martens, die een studiegenoot van Armand Pien zou zijn geweest aan de UGent. Ongetwijfeld heb je hem gekend en ik zou graag eens iets lezen in de Maerlantkrant over hem en natuurlijk over Marcel, in een artikeltje dat je zou kunnen plaatsen rond de 15de herdenking van Marcels heengaan. Ik heb Albert Martens (als ik zijn naam goed heb tenminste) nooit gekend, noch gezien. Hij was al met pensioen toen ik in 1984 het atheneum binnenstapte.
Ik ben overtuigd dat mijn ervaringen ruim worden gedeeld door vele oud-leerlingen en ik wil daar even stil staan, naar aanleiding van de 15de herdenking van het heengaan van een enorme steunpilaar voor de leerlingen en de school, die Marcel was.
Hem vergeten is simpelweg niet mogelijk, hij flitst elke dag op zijn minst even door mijn hoofd, hetzij in een herinnering, hetzij bij een redenering, bij het toepassen van de basisregels wiskunde.
Bedankt, lieve – maar wiskundig strenge- Marcel ! Kon ik nog maar eens met je praten over je mooie vak en hoe ik er gebruik van maak.
