Rubriek GO-Bl’b-personeelsleden op reis – vandaag  Stefan Van den Broeck (eind jaren ‘90 leraar Latijn Maerlant-ath.) in BREMEN (+ een sprookjes- en een gedichttoetje)

Nadat Guy Vandamme met pensioen was gegaan en vóór Marie-Rose D’Haese Latijn kwam onderwijzen, was de dertiger Stefan van den Broeck leraar Latijn in het Maerlant-atheneum. Hij is de oudste zoon van auteur Walter van den Broeck.  Hij is behalve leraar  auteur van uit het Grieks en Latijn vertaalde werken en van eigen romans.

twee classici. oud-directeur Patrick Van Calenbergh en Stefan Van den Broeck

Hij maakte in het vakantiebegin 2023 een reis naar BREMEN. BREMEN is een oude hanzestad aan de monding van de Wezer in de Noordzee. Zowel het beeld van de vier stadsmuzikanten als van de vrijheidsheld Roland staat voor het stadhuis van de stad Bremen, die tegelijk een deelstaat is (samen met Bremerhaven).

My beautiful picture

Bremen doet denken aan het SPROOKJE DE BREMER STADMUZIKANTEN:

Er was eens een man die een ezel had, die al sedert jaren onverdroten zakken naar de molen had gedragen. De krachten van het dier verzwakten….Zo begint dit sprookje van GRIMM (van de gebroeders Jakob en Wilhelm Grimm, taalwetenschappers) van de ezel, de hond, de kat en de haan, die van hun baas zijn weggelopen en die in Bremen stadmuzikant willen worden. Ze komen in een rovershuis terecht en verjagen die; ze eten het eten van de rovers en blijven in het huis.

In Bremen maakte hij ook een foto van het standbeeld van de in Düsseldorf geboren Heinrich Heine (1797-1856) Duits laat-romantisch dichter, die in de Wezerstad verbleef in 1826, in de tijd dat hij ook op het eiland Norderney verbleef…en gedichtenbundels schreef, geïnspireerd door de Noordzee.

Heine in Berlijn (schoolreis 2004)
Düsseldorf

Ik voeg hier zijn wellicht beroemdste gedicht DIE LORELEI, een Rijngedicht toe.

Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,

Daß ich so traurig bin;

Ein Mährchen aus alten Zeiten,

Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Die Luft ist kühl und es dunkelt,

Und ruhig fließt der Rhein;

Der Gipfel des Berges funkelt

Im Abendsonnenschein.

Die schönste Jungfrau sitzet

Dort oben wunderbar[;]

Ihr gold’nes Geschmeide blitzet,

Sie kämmt ihr gold’nes Haar.

Sie kämmt es mit gold’nem Kamme,

Und singt ein Lied dabei;

Das hat eine wundersame,

Gewaltige Melodei.

Den Schiffer im kleinen Schiffe

Ergreift es mit wildem Weh;

Er schaut nicht die Felsenriffe,

Er schaut nur hinauf in die Höh’.

Ich glaube, die Wellen verschlingen

Am Ende Schiffer und Kahn;

Und das hat mit ihrem Singen

Die Lore-Ley gethan.[1]

De Lorelei

Ik weet niet waarom ik moet lijden,

Zo triest, ik heb geen lust;

Een sprookje uit oude tijden,

Het laat mij echt niet met rust.

De lucht is koel en het donkert

En rustig stroomt de Rijn;

De top van de berg, die flonkert

In avondzonneschijn.

De schoonste jonkvrouw zit er

Daarboven zonneklaar,

Haar sieraad geeft gouden glitter,

Zij kamt haar gouden haar.

Zij kamt er haar gouden lokken

En zingt een lied daarbij,

Zo mooi en het is doortrokken

Van krachtige toverij.

De schipper in ‘t kleine bootje

Bedwelmt het en boeit zijn oog;

Heeft niet de klip in het ootje,

Hij kijkt alleen nog omhoog.

k vrees in de wervelingen

zijn boot en schipper vergaan

En dat is wel met haar zingen

Door Lorelei gedaan.