
Nadat Guy Vandamme met pensioen was gegaan en vóór Marie-Rose D’Haese Latijn kwam onderwijzen, was de dertiger Stefan van den Broeck leraar Latijn in het Maerlant-atheneum. Hij is de oudste zoon van auteur Walter van den Broeck. Hij is behalve leraar auteur van uit het Grieks en Latijn vertaalde werken en van eigen romans.

Hij maakte in het vakantiebegin 2023 een reis naar BREMEN. BREMEN is een oude hanzestad aan de monding van de Wezer in de Noordzee. Zowel het beeld van de vier stadsmuzikanten als van de vrijheidsheld Roland staat voor het stadhuis van de stad Bremen, die tegelijk een deelstaat is (samen met Bremerhaven).

Bremen doet denken aan het SPROOKJE DE BREMER STADMUZIKANTEN:
Er was eens een man die een ezel had, die al sedert jaren onverdroten zakken naar de molen had gedragen. De krachten van het dier verzwakten….Zo begint dit sprookje van GRIMM (van de gebroeders Jakob en Wilhelm Grimm, taalwetenschappers) van de ezel, de hond, de kat en de haan, die van hun baas zijn weggelopen en die in Bremen stadmuzikant willen worden. Ze komen in een rovershuis terecht en verjagen die; ze eten het eten van de rovers en blijven in het huis.
In Bremen maakte hij ook een foto van het standbeeld van de in Düsseldorf geboren Heinrich Heine (1797-1856) Duits laat-romantisch dichter, die in de Wezerstad verbleef in 1826, in de tijd dat hij ook op het eiland Norderney verbleef…en gedichtenbundels schreef, geïnspireerd door de Noordzee.



Ik voeg hier zijn wellicht beroemdste gedicht DIE LORELEI, een Rijngedicht toe.
Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin;
Ein Mährchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft ist kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt
Im Abendsonnenschein.
Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar[;]
Ihr gold’nes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr gold’nes Haar.
Sie kämmt es mit gold’nem Kamme,
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewaltige Melodei.
Den Schiffer im kleinen Schiffe
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh’.
Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn;
Und das hat mit ihrem Singen
Die Lore-Ley gethan.[1]
De Lorelei
Ik weet niet waarom ik moet lijden,
Zo triest, ik heb geen lust;
Een sprookje uit oude tijden,
Het laat mij echt niet met rust.
De lucht is koel en het donkert
En rustig stroomt de Rijn;
De top van de berg, die flonkert
In avondzonneschijn.
De schoonste jonkvrouw zit er
Daarboven zonneklaar,
Haar sieraad geeft gouden glitter,
Zij kamt haar gouden haar.
Zij kamt er haar gouden lokken
En zingt een lied daarbij,
Zo mooi en het is doortrokken
Van krachtige toverij.
De schipper in ‘t kleine bootje
Bedwelmt het en boeit zijn oog;
Heeft niet de klip in het ootje,
Hij kijkt alleen nog omhoog.
k vrees in de wervelingen
zijn boot en schipper vergaan
En dat is wel met haar zingen
Door Lorelei gedaan.