Johannes Balbaert is leerling van 3LWI in het Maerlant-atheneum. Zijn moeder is lerares A. Van Keer, zijn vader dir. J. Balbaert.
Dat Johannes in Nottwill (Zwitserland) bijzondere sport- en andere ervaringen opdeed lezen we hier in zijn tekst:
Afgelopen week zat ik in het buitenland, om meer precies te zijn Nottwil (Zwitserland), om deel te nemen aan internationale wedstrijden rolstoelatletiek. Maandag, de eerste dag werd ik internationaal geclassificeerd als T53 (dat wil zeggen: voldoende arm- , hand-, schouderkracht/mobiliteit maar geen buikspierfunctie en ook volledige verlamming vanaf de borst). In de eerste 2 dagen stonden er nog wat trainingen op het programma om mij optimaal voor te bereiden op de competitiedagen. Woensdag was rustdag. Vanaf donderdag begon de Grand Prix, met als eerste horde: 200m. Deze afstand ligt me wel en ik verbeterde mijn persoonlijk record ook onmiddellijk met 2 seconden. Vrijdag stond een 400m op mij te wachten. Op deze afstand begon ik heel goed maar ging ik in de eerste en tweede bocht de mist in met als gevolg diskwalificatie. Zaterdag was een nieuwe en aanzienlijk betere dag voor mij. Op de 100m reed ik de limiet om een Vlaams talentenstatuut te behalen. Hierdoor mag ik me officieel lid van Paralympic Team Belgium noemen. Mijn tijd was 20.15 (0.5m/s tegenwind), wat in mijn klasse niet indrukwekkend genoemd kan worden maar na een goed half jaar trainen wel al een mooie vooruitgang laat zien, vandaar ook het ‘talenten’statuut. De dag erna werd mijn goede vorm bevestigd op de Daniela Jutzeler Memorial. Bij mijn 400m reed ik een mooie tijd van 1min14. En in de 100m deed ik nog een seconde van mijn PR af: 19.17, wat voor mij op dit moment een absolute toptijd is. Jammer genoeg is het geen officieel persoonlijk record want er was net iets te veel meewind (2.3m/s, er mag maximaal 2m/s meewind zijn bij 100 en 200m). Maar hiermee kan ik zeker tevreden terugblikken op mijn wedstrijden in Zwitserland! Verder mocht ik ook kennismaken met het Belgisch Paralympisch Team en trokken we altijd samen op! We maakten eten samen, dolden met elkaar en wisselden gegevens uit. Ik voel me er al helemaal thuis en hoop dat ik nog lang in deze bende topsporters mag vertoeven. Op deze internationale wedstrijden waren er ook vele internationale toppers aanwezig. Zo mocht ik onder andere Marcel Hug (paralympisch/wereldkampioen op alle lange afstanden, van 800m tot marathon in de sterkste klasse, t53/t54 + meerdere wereldrecords op zijn naam), Madison de Rozario (paralympisch kampioen op 800m en marathon bij de vrouwen klasse t53/t54) en Hannah Cockroft (deze vrouw wint zo goed als alles en heeft alle wereldrecords in de klasse t34) ontmoeten en zien wheelen. Kortom, het was een geweldige ervaring waarbij ik de wereldtop heb gezien en zelf een grote stap voorwaarts heb gezet. Opmerking: het feit dat ik een truitje mag aandoen van Paralympic Team Belgium betekent niet dat ik naar de Paralympische Spelen mag. Daarvoor moet ik nog andere limieten rijden.
