De Rijksnormaalschool, die in 1921 was gesticht, had ook een internaat. Op de verdiepingen 2 t.e.m. 4 (er zijn vijf verdiepingen) van het hoofdgebouw was het internaat gevestigd. De studenten en leerlingen sliepen in kleine chambrettes. Begin jaren zestig steeg het aantal normalisten (in 1966 werden er 89 gediplomeerd!). Er waren te weinig slaapvertrekken en toen bouwde men de paviljoentjes als slaapruimte. In 1983 werden de slaapkamertjes in het hoofdgebouw brandonveilig verklaard en internen verhuisden naar lokalen en lokaaltjes op de eerste en gelijkvloerse verdieping. (waar nu – op de eerste etage – de lerarenkamer is, was er een slaapzaal). In 1986 werd de norm van 31 internen niet meer gehaald en het internaat hield op te bestaan.
Luc Keirse, die in 1974 onderwijzer werd schreef wel heel optimistisch over het internaat.
Aan mijn verblijf op het internaat heb ik zeer goede herinneringen. We hadden ook de keuze om al op zondagavond toe te komen. Meermaals maakte ik hiervan gebruik. Ik had zoveel vrienden op het internaat. Het werd mijn tweede thuis vanaf het 3de middelbaar tot ik afstudeerde in 1974. ’s Morgens na het belsignaal kreeg ik de toelating om af en toe een eigen gemaakt muziekprogramma met de nodige jingles vanuit mijn ‘chambrette’ te laten weergalmen door de slaapzaal. Eigenlijk was het er vrij streng volgens de normen van toen. Vrije uitgangsmomenten zonder begeleiding van studiemeesters waren aanvankelijk niet toegelaten…
het schoolrestaurant in internaatstijden
