Op het Delangheplein staat het monument van een Belgische patriot, een kunstwerk van Irénée Duriez. In november 1987 werd het beeldhouwwerk opgericht ter ere van de strijders van beide wereldoorlogen.
In dec. 2024 stapte oud-leraar Jaak Coudeville mee met de leerlingen van het 4de l. d’Oefenschool en gaf wat uitleg bij tal van beeldhouwwerken in de stad, o.a. hier, zeggend dat de Oostenrijkse troonopvolger Franz-Ferdinand, die voor 1914 zo graag naar Blankenberge kwam in de vakantie in juni 1914 vermoord werd, waardoor WO1 snel uitbrak.
Jacobus Delanghe was de eerste burgemeester van Blankenberge in het onafhankelijke België …hij bekleedde het ambt van 1830 tot 1848
Toespraak op het Delangheplein door burgemeester Björn Prasse:
Precies honderd en zeven jaar geleden, weerklonk overal in Vlaamse Velden en ook elders klaroengeschal om over het hele front het staakt-het-vuren af te kondigen. Aangevoerd door Koning Albert I, had het Belgische leger bij de herovering van ons land uitzonderlijk veel moed getoond. Zo kwam een einde aan een oorlog die dood en verwoesting had gezaaid, en diepe wonden zou nalaten, zowel bij de soldaten als onder de burgerbevolking.
Vandaag staan wij respectvol stil hierbij en zijn in gedachten terug bij onze voorouders en bij al hen die deze meedogenloze strijd gestreden hebben voor onze rechten en vrijheden.
Van de statige monumenten waar we vandaag hulde brengen gaat iets groots uit. De grootsheid van de helden van beide wereldoorlogen, gesneuveld voor het vaderland, voor ons land. Maar ook: de kwetsbaarheid van de mens, de pijn en de offers van verminkte en vaak naamloze soldaten. Ze vertellen ons hun verhaal, en schenken hen eindelijk het verdiende licht dat hen nu wordt gegund. Mede in die naamloosheid en de stilte van vandaag ligt de schoonheid van de herdenking.
Gisteren nog werd de laatste eer betuigd aan zo’n naamloze soldaat die recent op de frontlijn ontgraven werd van de plek waar hij voor ons allen het leven liet. 17 jaar, maximum 21. Gesneuveld in “de Groote Oorlog”, doch zonder naam. Maar met het ultieme offer. Ook deze soldaat staat natuurlijk voor al die helden en slachtoffers in onze eigen families. Onze ouders, grootouders en zelfs al overgrootouders… Zo zijn ook zij hier vandaag aanwezig. Maar hij nodigt ons ook uit diep in onszelf te kijken, om zo aan zijn dood zin te geven. Die soldaat, kon elkeen van ons geweest zijn.
Het is geruststellend te beseffen dat de grootsheid van de mens ook ligt in het onbekende, in de naamloosheid. Dat de kracht, eer en wijsheid van die onbekende ook schuilgaan achter zijn of haar stilte, leed en zelfopoffering.
Deze herdenkingen duiden ook onze toekomst. Ze nodigen ons allen, en in het bijzonder onze jongeren, uit om ons samen in te zetten voor een vreedzame wereld. Een streven die het afgelopen jaar, weken en dagen weer heel erg tastbaar en pertinent is geworden. Een streven waaraan we allemaal een unieke bijdrage kunnen leveren. Vanuit een democratische levenshouding, met respect voor elkaar en voor de mensenrechten, in grote en gedurfde initiatieven maar ook in de dagelijkse kleine dingen die we zeggen tegen onze medemens.
Tot slot zou ik aan volgende generaties willen zeggen: de dag is gekomen dat we de warme aanwezigheid van oud-strijders die ons grondgebied hebben verdedigd moeten missen. Ik wil me er graag, samen met jullie, toe verbinden om de herinnering levend te houden aan zij die zich voor ons hebben opgeofferd en aan zij die zich ook vandaag op andere fronten op ons continent nog steeds opofferen. Dit door ons blijvend in te zetten voor de waarden waarvoor zij strijden of gestreden hebben. De democratische rechten en vrijheden van de vrije samenleving waar wij in ons land, nu 107 jaar later nog steeds in mogen leven.
De mooiste hulde die jullie hen kunnen brengen, is zelf een held te worden. Door trouw te blijven aan jezelf en je roeping, en door ook voor anderen klaar te staan. Door te kiezen voor diepgang en niet voor het oppervlakkige of het vluchtige. Door positief, solidair, oprecht en rechtvaardig in het leven te staan. Zo kunnen we de heldendaden en offers van de miljoenen slachtoffers en gevallen soldaten van de beide wereldoorlogen en vele andere gewapende conflicten werkelijk eren. Nooit meer oorlog. Een realiteit waarvan we steeds bewuster begrijpen dat ze enkel voor ons deeltje van de wereld geldt. De conflicten stapelen zich op en breidden zich de afgelopen jaren, en ja zelfs dagen, ook steeds meer uit in onze richting. Dankzij hen die voor onze rechten en vrijheden gevochten hebben en de idealen van het Europese project kennen wij al 80 jaar een vredevolle en welvarende realiteit voor onze streek. Laten we dat vooral bewaken en hen daarvoor eeuwig danken en eren. Ik dank u.
