Een proclamatie van leerlingen van de 6des en 7des heeft een luisterrijke omkadering en invulling  nodig. Ze kreeg die o.a. door mooie speechen.

De abituriënten Nina Conserrière, Timothy Van Troostenberghe en Johannes Balbaert blikten terug op 16 jaar op school in GO! Blankenberge. Directeur Jürgen Balbaert, wiens zoon zijn atheneumopleiding nu afsloot, hield een speciale rede, die begon met Vandaag is geen gewone toespraak voor mij. Het is één met een flinke krop in mijn keel. Vandaag ben ik niet alleen jullie directeur, maar ook papa van een van de leerlingen die straks – en hopelijk nog steeds trots – deze school verlaat. Dat maakt het bijzonder. Voor mij, maar ook een beetje voor jullie.

De andere sprekers David Dehenauw, Björn Prasse en Birgit Laporte hielden het vooral bij lofuitingen.

Leraar Engels Peter Lips presenteerde, zoals we intussen van hem gewoon zijn, vol overgave en met sierlijke woorden en gebaren. Lerares Nederlands en Duits, Kira Museeuw noemde namen van alle leerlingen en de prijzen die ze wonnen.

S

Ideetje: we eindigen met één iemand die wijst, en de andere die antwoordt met Histoire du jour.

Beste burgemeester, schepenen, gemeenteraadsleden van Blankenberge, beste leden van de RvB, beste David, beste ouders, familieleden én natuurlijk… beste leerlingen,

Vandaag is geen gewone toespraak voor mij. Het is één met een flinke krop in mijn keel. Vandaag ben ik niet alleen jullie directeur, maar ook papa van een van de leerlingen die straks – en hopelijk nog steeds trots – deze school verlaat. Dat maakt het bijzonder. Voor mij, maar ook een beetje voor jullie.

Want ik heb jullie niet alleen gekend als leerlingen van het Maerlant, maar soms ook als jaargenoot, klasgenoot of vriend van mijn zoon Johannes. Ik heb jullie van dichterbij gevolgd dan andere generaties leerlingen, misschien heb ik jullie daardoor zelfs nog een beetje liever.

En net daarom wil ik jullie vandaag iets meegeven. Een laatste boodschap voor de eerste groep, in mijn 15 jaar directeur, die volledig in zijn geheel als groep slaagde, zonder herexamens dit schooljaar, gewoon mathematisch & verdiend. Ik meen het vanuit het diepste van mijn hart:

Durf. Volg je dromen. Probeer. Faal. En probeer een beetje anders daarna opnieuw.

Of zoals Denzel Washington het ooit zei in een toespraak aan een groep afstuderenden van zijn school: Fall Forward.

Als je dan toch valt, val dan vooruit. Leun niet achteruit, val niet terug op je angsten of op je vooroordelen, maar val vooruit op je dromen.

Mondo Duplantis probeert bij elke wekelijkse polstoktraining om nóg hoger te springen dan zijn eigen trainingsrecord 6m30. Soms lukt het, soms niet. Maar hij blijft springen. Hij blijft proberen.

Thomas Edison had duizend mislukte experimenten nodig voor hij het gloeilampje deed branden. Elk falen is een stap dichter bij succes.

En jullie? Jullie hebben alles in huis om te durven springen. Te proberen. En als het misgaat: weer op te staan en opnieuw iets anders te proberen. Fall forward.

Jullie tijd aan onze school was gevuld met verhalen, die we niet snel zullen vergeten.

De debatweek met onze Nederlandse Maerlant-scholen staat echt in mijn geheugen gegrift, begin vorig schooljaar. ‘En passant’ hebben jullie de naam van de school, het Maerlant-atheneum, pardon, Ons Maerlant-atheneum gered en een schooltraditie weer op poten gezet.

Daarnaast denk ik aan de memorabele Romereis, de sportstage in Bombannes, de uitwisseling met Beijing, met Chinese leerlingen, de uitwisseling met Corsica. Ik hoorde waaien dat sommige jongens onder jullie deze zomer op reis gaan naar Corsica?  Mooi. Het toont dat Erasmus+ervaringen meer zijn dan leuke uitstappen. Ze maken van jullie betere mensen: communicatiever, sociaal vaardiger, opener, wereldwijzer, met meer kracht om te relativeren en te verbinden.

Dat geldt natuurlijk ook voor de Erasmus+ stages in Malaga, Malta, Barcelona en het exotische Bonaire. Koester dit. Dit is echt waar GO! voor staat in de praktijk. Samen leren samenleven, met iedereen in alle diversiteit van onze samenleving.

Ook onze leerlingen 6 Arbeid en 7 Duaal hebben op hun stage, buiten de schoolmuren, veel kunnen leren. Als ik in Blankenberge buiten kom en dat doe ik wel eens, kom ik vaak stagementoren tegen die meestal ‘stoefen’ met onze leerlingen. Dat doet deugd. Stageplaatsen blijven belangrijke partners voor onze school. Ook al moeten we onze 7de jaars helaas ten dele afbouwen. Blijf leergierig, jongens en meisjes, Fall forward.

En dan was er ook die uitzonderlijke GWP naar het IJsselmeer in het vierde leerjaar voor jullie.

Een week waarin niet alleen grenzen werden verlegd, maar ook grenzen werden overschreden. Een uitsluiting waar jullie alleen lijdend voorwerp in waren, een incident dat indruiste tegen alles waar wij als GO! voor staan. Het zorgde voor crisis op school, en ook pijn, en ja ook groei.

We hebben eruit geleerd, als team en als school. Never waste a good crisis. En volgend schooljaar bouwen we verder. Aan een derde graad die openstaat voor iedereen. Axel zal meegaan op GWP in het vierde jaar – waar die ook naartoe gaat. Zo hoort het.

Jullie hebben hier veel geleerd. Jullie zijn zo mooi gegroeid.

We hebben geprobeerd jullie vertrouwen te geven in jullie eigen kunnen. In alle projecten, opdrachten en vakken die je op ONS Maerlant-atheneum kreeg, hebben we jullie de kernwaarden van het GO! en de kernwaarden van het Maerlant-atheneum meegegeven: Openheid, gelijkwaardigheid, samenwerking, betrokkenheid, verbondenheid, engagement, respect, eerlijkheid, kritisch denken & verantwoordelijkheid.

En tegelijk probeerden we jullie ook af te leren wat je elders te vaak ziet: hokjesdenken, haat, verdeeldheid, discriminatie. Het zijn vaak dingen die je leert via sociale media vandaag, die je leert door stupide wereldleiders die conflict zoeken ipv dialoog & samenwerking. Het zijn vaak onleliners die je kan oppikken van sommige populaire of populistische politici, die letterlijk willen verdelen om te heersen, die zich focussen op de banale verschillen tussen mensen en mensen willen opzetten tegen elkaar, mensen weg willen, terwijl we nu eigenlijk al handen tekort komen in vele sectoren in België.

Sommige politici en leiders halen verdeeldheid aan als strategie. Wij geloven in het omgekeerde: dat we samen sterker staan.

Onze leraren geloven daar zeker ook in.

Ik vergeet vaak de schouderklop aan die leraren, maar ze verdienen het des te meer. 

Graag een oprecht en luid applaus voor dit team leraren en personeel van ONS.

Voor de samenwerking, voor de bezieling, voor het vuur waarmee ze elke dag opnieuw het verschil maken. De laatste tijd zie ik veel verschillende andere onderwijsteams. Wel het onze is wat kritischer, wat hoekiger, wat directer, maar velen gaan voor elkaar door het vuur, lopen die extra mile voor het team, voor de school. Oprecht Merci daarvoor.

En nu – op het einde van jullie middelbare schooltijd – heb ik nog één verzoek voor jullie leerlingen. Op jullie stoel vonden jullie daarnet een stuk tekst van een nummer van Zwangere Guy, en het draagt een boodschap die vandaag past als geen ander en die we graag willen opdragen aan alle leraren van ONS, GO! Blankenberge. We doen de Nederlandse lijnen uit volle borst mee.

“Tout seul, on va toujours plus vite.

 Mais ensemble, on va beaucoup plus loin.”

Laten we dat refrein samen zingen, samen rappen.

Als symbool voor alles wat we hier samen hebben opgebouwd. Verbinding werkt.

We zien jullie graag terug – op de BOS-barbecue, op de quiz, op de reünies, op de studie en beroepenmarkt, of gewoon: terug op school.

Merci. Veel succes verder in het leven. En: fall forward. 

Tout seul, on va toujours plus vite

Mais ensemble, on va beaucoup plus loin

Ge kunt zo hard gaan als ge wilt

Alleen tesamen keert het tij

Tout seul, on va toujours plus vite

Mais ensemble, on va beaucoup plus loin

Ge kunt zo hard gaan als ge wilt

Alleen tesamen keert het tij