Ik wou wel eens weten hoe een schrijver met naam en faam reageert op zo’n gesprek met achttienjarige leerlingen en ik vroeg het hem. Dit is zijn antwoord:

Veel dank, beste Jaak, voor het mooie artikel en de dito foto’s, die me beide veel plezier doen. Wat mij bijzonder aangenaam trof was de aandacht, de interesse en de betrokkenheid van de leerlingen gisteren, de ernst waarmee zij over hun vragen en opmerkingen nadachten, en de diepgang van hun – soms kritische – bedenkingen. Ik vond het allemaal erg verheugend en ook wel hoopgevend. Kers op de taart was voor mij het feit dat een leerling, geïnspireerd door een gedicht van mij dat hij gelezen had, zélf een gedicht had vervaardigd, een prachtig gedicht bovendien, dat hij met verve voordroeg. Op die manier waren het dus de leerlingen die voor een gedroomde afsluiter van de lezing hebben gezorgd. Wat wil een mens nog meer? Hartelijke groeten, – Christophe

s