

Doordat dialecten nog steeds de mogelijkheid bieden om zich authentiek te uiten in tal van omstandigheden, zouden we het betreuren, mochten ze verdwijnen. Elk dialect draagt zoveel taalgeschiedenis in zich, dat het ons zou verdrieten dat we de sporen ervan alleen nog in boeken en op het internet zouden vinden.

Mijn proefschrift om lic. Germaanse filologie te worden ging over FONEEMREALISATIES IN HET DIALECT VAN JABBEKE. Ik bestudeerde die klanken bij vier sprekers (van 20, 40, 60, 80 jaar)


De spreker van 60j. was mijn vader. Hij heeft het in het Jabbeeks – hij sprak alleen dit dialect, en een beetje Frans, dat hij bij zijn vader, weg van zijn moeder, in Parijs had geleerd in 1919 – o ver zijn jeugd tot ongeveer zijn 20ste. Hij praat o.a. over zijn werk, zijn job aardewerker/ steenbakker.

Hij heeft het over STEENOVEN, de veldsteenoven, buiten dus, waar uit klei gevormde stukken, baksteengrootte, gestapeld werden en gebakken, nadat ze ter plekke uit de grond waren gedolven. Die stenen heten BRIEKEN of BRIQUEN. De steenoven noemde men ook BRIQUERIE. De steenbakkers legden een laag kleistenen en erop een laag kooltjes, die in brand werden gestoken, zodat ook de klei baksteen kon worden. Laag na laag tot er ongeveer een miljoen bakstenen waren. Als jongetje van vijftien was mijn vader WORSTEKNIPPER/WOSTETNIPPER bij het maken van de kleirijen en OVENJONG/OVEJOENK bij het opvoeren. Hij OVEJOENGDE. HAGEN moest hij later ook. Drie keer per zomer bakte men op de steenoven in Vlissegem 1 miljoen bakstenen, in het zomerweer en in de bijkomende hitte van de oven. Slapen deden de arbeiders in die periode bijna nooit thuis, maar in een BRAKKE bij de oven.

Mijn licentiaatsverhandeling maakte ik in 1965 en 1966. Professor Willem Pée was de promotor. Professor Valeer Van Acker was bij mij thuis in Jabbeke met een bandopnemer de verhalen van de viersprekers komen opnemen.


Een anekdote. Toen ik in 1965 tweede zittijd had, nodigde Willem Pée, mijn prof Nederlandse Taalkunde en Dialectologie mij in zijn zomer appartemeznt in Oostende uit om mijn resultaten te bespreken en mij aan te moedigen. Hij was bekommerd om het lot van een arbeiderszoon!
