De week in Parijs – waar ik co-commentaar mocht geven op de atletiek van de Paralympische Spelen voor Sporza – was een fantastische ervaring voor mij! 4 dagen voor de Spelen begonnen kreeg ik in Polen – waar ik deelnam op de 800m in de Diamond League van Silesia – telefoon van Jeroen Bauters (communicatieverantwoordelijke van G-Sport Vlaanderen) met de vraag of ik co-commentaar wou geven voor Sporza want de oorspronkelijke co-commentator was niet langer beschikbaar. Ik was volgens hen dus degene die beschikbaar was en het meeste wist van G-atletiek. Ik heb helemaal niet getwijfeld! Toen we uiteindelijk toekwamen in ins hotel was alles erg goed geregeld. De eerste commentaarsessie had ik nog wat stress, maar dat liep heel snel los vond ik. Uitleg kreeg ik niet, gewoon gaan.

De symbiose met de hoofdcommentator Geert Heremans was ook erg goed en verbeterde alleen maar. Elke sessie vroeg wel wat voorbereiding (extra belangrijk voor de nummers waar Belgen aan deelnamen), maar dat was eigenlijk leuk om te doen. Het commentaar geven zelf was echt geweldig: ik mocht de hele tijd babbelen over de mooiste sport die er bestaat (+de vele Belgische successen, in atletiek pakten we 6 medailles waarvan 4 gouden) en dat nog eens op nationale tv! Ik hoop dan ook oprecht dat ik sommige mensen heb kunnen warm maken voor de sport met mijn enthousiasme en de Paralympische vlam voor een stukje naar de huiskamer bracht. De sfeer in Parijs was ook geweldig. Het stadion (het prachtige Stade de France) zat meermaals quasi vol (±60 000 mensen bij momenten) en ook elders leefden de Spelen echt wel in Parijs (ook o.a. het basketstadion was vaak helemaal volgelopen, maar ook bij het schermen of zitvolleybal enorm veel sfeer, etc.). Deze jaargang was echt een mooi voorbeeld van inclusie ook wel. Ik ben ook een namiddag naar het Paralympische dorp mogen gaan en ook dat was heel fijn om te zien. Het is echt indrukwekkend met al die atleten en hoe je een artificiële ‘stad’ kan maken in een stad. En ja, ik heb zeker pins uitgewisseld met andere landen! Het was ook heel cool om uitgenodigd te worden in het programma ‘Een Dag in Parijs’ met Ruben van Gucht en Ine Beyen.

Zij zijn ongelooflijk lieve mensen en ook daar mocht ik opnieuw praten over het mooiste wat er is, namelijk sport. Ook super fijn dat mijn broer Hermes en mama en papa een heel stuk meegingen. Mijn week in Parijs sloot ik af met de finale van het rolstoelbasketbal te gaan bekijken en ook de marathon nog te zien. Ik hoop er over 4 jaar in LA zeker weer bij te zijn, dan liefst wel als atleet natuurlijk 😉 .