
HET VERLANGEN NAAR ZEE werd geschreven door Jeroen Cornilly, doctor in de architectuurgeschiedenis. Hij schrijft en illustreert met vele foto’s, ook uit Britse en Amerikaanse archieven.

Hij vergeet niet erop te wijzen dat naast Oostende Blankenberge de belangrijkste eerste badplaats was aan de Belgische kust en dat bijvoorbeeld hier de eerste regels verschenen…’een zwembuis voor mannen’ en ‘een eerbaar kleed voor vrouwen’. De eerste villa met zeezicht kwam er in 1859 (van Léon Malecot). Het eerste badhotel op de dijk in steen stond in Bl’b. enz. In 1886 was er het eerste casino en de gietijzeren pier is van 1893.






En in INVENTARIS ONROEREND ERFGOED:
In 1840 legt de gemeentelijke overheid van Blankenberge naar Oostends voorbeeld een houten loopplank van 42 meter lang en 1,25 meter breed aan tussen twee van de vijf bestaande houten trappen in de duinen. Drie jaar later wordt de duinenstrook op het toenmalig grondgebied van Blankenberge geëffend en met steen bekleed. Het enige gebouw langs de Blankenbergse kustlijn is in die tijd het Fort Napoleon, in 1811 gebouwd door de Fransen als onderdeel van Napoleons continentale blokkade tegen Engeland, en in 1817 voorzien van een “zeelicht” (functie van vuurtoren). In 1844 wordt het eerste houten drankpaviljoentje gebouwd langs de dijk. Een tweede paviljoen, het “Pavillon De Rycker“, komt er in 1850. Een eerste poging om het toerisme op een commerciële basis uit te baten, komt er in 1859 met de openstelling van het kursaal door de Waalse ingenieur Léon Malécot. Dit gebouw in Moorse stijl, met duidelijk accent op de vermaaksfunctie (feestzalen, restaurant, biljartzaal enzovoort) is gecombineerd met een logeeraccomodatie van 120 kamers. In 1860 wordt de stenen dijk verfraaid met een bevloering in smalle, rood gebakken steen. Vlak daarna worden de eerste hotels gebouwd aan de Zeedijk, onder meer in 1860 het “Hotel Godderis“, gegroeid uit het Pavillon De Rycker, in 1864 het “Hotel des Bains et des Familles“.
Dat de Zeedijk er NU zo architecturaal monotoon uitziet maakt elkeen wel een beetje triest en toch loont het te zoeken naar iets moois, zoals het Palais du Comte Jean (1929) tegenover de pier. En als ik ervoor sta, geniet ik van de (v)aardig versierde witte natuursteen, maar wordt gecharmeerd door de kleinere gele en rode bakstenen gedeelten. Mooi gedaan, architect Armand de Saulnier! (medewerker van Henri Van de Velde). Die COMTE JEAN is die van de aan de andere kant van de Zeedijk gelegen Graaf Jansdijk, aangelegd, verbonden eerder, door Jan Zonder Vrees, hertog van Bourgondië en tegelijk Graaf van Vlaanderen tussen 1404 en 1419, zoon van de eerste hertog van Bourgondië Filips de Stoute.


En verder in de stad is nog heel wat moois te ontdekken uit de belle époque (1890-1914) en zelfs van in het interbellum.