
100 jaar geleden werd de Rijksnormaalschool Blankenberge gesticht. Vijftig jaar later, op 1 sept. gaf Jaak Coudeville zijn eerste lessen Nederlands en Duits in RNS/KA Blankenberge. En op 3 sept. 2021 gaf hij aan de oud-lln. van toen, samen met lln. uit 4 MT van nu les over hetzelfde gedicht : EEN LIED DER BLIJDSCHAP
De oud-lln.: oud-minister van Werk Monica De Coninck, Christine De Prest, oud-bibliothecaris, Annie Van Paemel auteur van CHEF-KOK IN IG AUSCHWITZ, Brigitte Callier, vele jaren hoofd van ‘t Schelpje, kinderdagverblijf, Mariane Alexander, vele jaren directrice ’t Klavertje Wenduine, Colette Van Huele, lic. Germ. Filologie en boekbindster, Eric Patteuw, tot zijn pensioen leraar wiskunde.
Er waren enkele oud-collega’s van toen aanwezig…Dirk Tytgat (Frans), Jerry De Block (biologie) en Hugo Deprez (wiskunde).
Een fragmentje uit de herinneringen van Monica De Coninck:
DE BENDE VAN 1971-1972. Als de architectuur van een schoolgebouw een weerspiegeling is van het pedagogische project, dan gold dit zeker voor de toenmalige rijksschoolgebouwen van Blankenberge. September 1971 verkasten we dus van de gesloten bunker in de Onderwijsstraat,
waar we strikt gevolgd werden, naar de ‘open’ normaalschool (en atheneum) waar vooral zelfcontrole getest werd. Met wijdopen poorten ging je niet spijbelen. Niet sexy genoeg. Voor velen van de middelbare school naar de ‘laatste’ school van de 18-jarige schoolcarrière. De latinisten gingen naar Brugge. Een reshuffle van de ‘moderne’ in vier richtingen: WA, WB, mens- en economische wetenschappen. Wisselend grote, voor de gemeenschappelijke uren, en kleine klasjes werden samengesteld. Wisselend weer met jouw (ex)-boezemvriend(in) in de klas. Pubers waren we, die opkeken naar diegenen die al bijna onderwijzer waren. De volwassenheid was binnen handbereik. Allemaal nieuwe leraren. Behalve de lerares turnen, allemaal mannen. Enerzijds oudere ex-cathedramannen, voor wie ik aanvankelijk beefde, zo indringend konden ze je aankijken als je het antwoord op een vraag probeerde te formuleren (type Dereu, Vantomme, Standaert, Kesteloot, Martens, Minne)
en anderzijds de nieuwe lichting met De Decker, Smetje, Coudeville, De Schuyter, De Rycker, Tytgat…die dichter bij de leefwereld van de leerlingen stonden, en nieuwe leermethoden introduceerden. Zowel leraren als leerlingen waren zoekend. Met de tekst van ‘Du’ van Peter Maffay Duits leren, moderne wiskunde, proeven van cultuur (Mistero Buffo in het casino van Oostende of all places). Maar ook (nieuwe) leerkrachten die het aandurfden voor de leerlingen uitstappen en schoolreizen te organiseren. Eindhoven (Evoluon), Keulen en Londen. Met natuurlijk de niet te vermijden alcoholuitspattingen van enkelen.
…en nog veel meer
Een fragment uit de herinneringen van Chrstine De Prest:
De band leerkracht-leerling werd ook door de jaren heen steviger dankzij de talrijke sportwedstrijden, de schoolfuiven en de informele cafébezoeken. Op onze hippe 100-dagenfuif in ’74 gingen leerkrachten en afzwaaiers nog eens samen flink uit de (krullen)bol en dan was het zover. De drie prachtige jaren aan het Atheneum van Blankenberge zaten erop. Het werd tijd om serieus te gaan studeren. Dat deden veel van mijn klasgenoten. En niet weinig van die vroegere Atheneumleerlingen hebben ondertussen carrière en kinderen gemaakt. Kinderen die op hun beurt ook school liepen op deze prachtige campus.
En nog veel meer
Een fragment uit de herinneringen van Colette Van Huele, die de dochter was van de toenmalige internaatbeheerder Vic Van Huele en die woonde in het huis in de De Smet de Naeyerlaan bij de schoolingang dat aansloot bij de schooltuin.
Sedertdien hebben de school en het domein errond een stapsgewijze metamorfose ondergaan. Ik heb “mijn” Oefenschool en de kleutertuin weten bouwen. Later kwamen daar de grijze gebouwtjes bij waar ik in mijn onvergetelijke humanioratijd lessen Nederlands, wiskunde en Frans kreeg. Het Atheneum ervaarde ik als een warme plek waar naast overdragen van kennis gelukkig ook het vormen van zelfbewuste tieners aandacht kreeg. De drie memorabele schoolreizen naar Londen, Amsterdam en Keulen hebben daar een centrale rol bij gespeeld. Het internaat werd opgedoekt en de slaapzalen kregen een andere bestemming. De tuin – “mijn” tuin – is nu uiteraard efficiënter aangelegd maar vroeger waren er echte stukjes wildernis, door Kaat en mij “het paradijs” genoemd… De naam zegt genoeg. Ik ben wél blij dat mijn ouders de teloorgang van “hun” huis en tuin niet meer hebben meegemaakt.
Ik heb een bevoorrechte jeugd gehad.







