50.000 sieruibollen gaan in de Westhoek, waar WO1-slachtoffers begraven liggen, de grond in. Er zijn mensen die van oordeel zijn dat de klaproos niet de symbolische alleenheerseres moet zijn onder de oorlogsbloemen. De paarse SIERUI (Allium)  eist naast de klaproos, het madeliefje en de korenbloem haar plaats op.

Toch nog een stukje over de KLAPROOS

Klaproos is een 16de-eeuwse aanpassing van het Duitse KLAPPERROSE. Die naam is samengesteld uit KLAPPERN : het knallende geluid dat gemaakt wordt als de kindere … legghen de bladeren tusschen haer handen, … ende sij doen die clappen oft geluyt geven, ende daerom so heet dit cruyt Clapperroose. ROOS, dat hier bloem betekent, komt uit het Latijn…ROSA, het eerste woord dat ik in 1955 in de Latijnse les leerde.

PAPAVER, KOLLENBLOEM, KLAPROOS, POPPY, AL OORLOGSSYMBOOL IN NAPOLEONTISCHE TIJDEN, BEROEMD DOOR JOHN MCCRAE’GEDICHT INFLANDERS FIELDS WHERE POPPIES GROW.

Gelezen in POPPY, het nieuwe boek over deze bloem en vooral over het gedicht van John McCrae over deze bloem…POPPY IN FLANDERS FIELDS VAN JOHN MCcRAE DOOR BART DEBEER EN STEVEN SLOS

De POPPY was in WO1 al het symbool van het lijden aan het front bij de Britten en bleef het tot nu. In het Nederlands heet deze somniferische bloem KLAPROOS en in sommige dialecten KOLLENBLOEM (kol, kolle = heks, die toverkracht heeft). De Fransen hadden niet zozeer deze ‘coquelicot’, maar de BLEUET, de blauwe korenbloem als zo’n symbool en de Belgen hadden de madelief.

 In een andere tekst  (van Herwig Verleyen ‘IN FLANDERS FIELDS’) las ik  “De klaproos  was al van in Napoleontische tijden een oorlogssymbool, maar die won aan bekendheid door het gedicht van de Canadese arts John McCrae…IN FLANDERS FIELDS THE POPPIES BLOW Between the crosses, row on row…”

Er zijn talrijke vertalingen in het Nederlands. Rachel Schaballie vertaalt poppy door kollenbloem, een niet zo bekend synoniem voor klaproos, waar weliswaar tover in zit… zoals in toverkol = toverheks. Een KOL is een meisje met toverkracht (Van Dale)

DE KOLLEBLOEMEN VAN VLAANDEREN (Rachel Schaballie)

Vlaanderens hart bloedt in zijn kollebloemen open, tussen de kruisjes door, die, rij naast rij geplant, het simpel teeken zijn, waaronder wij steeds hoopen, dat onze milde dood de vree werd voor dit land.