Vanessa Debreuck schreef me:

Het boek dat ik het afgelopen jaar vaak ter hand genomen heb is het boek ZELFZORG van Nina Mouton.

Het is een boek dat ik na mijn burn–out (die veel groter en dieper ging dan eerst gedacht) vaak ter hand heb  genomen, 

Het is een boek dat je in stukjes MOET lezen, het is een confronterend, maar leerrijk boek.

We zijn geen aardappelen maar ajuinen, is een slagzin die schrijfster Nina Mouton vaak gebruikt en ik kan haar daar voor een deel wel in volgen in die beeldspraak.

We ontdekken per jaar of per levensperiode een deel van de ajuin in onszelf, en stap per stap leren we onszelf kennen en omgaan met situaties, mensen, omstandigheden die eigen zijn aan het leven maar waar we al te vaak ons zelf op de laatste plaats zetten. 

De jachtigheid van de huidige maatschappij doet ons maar al te vaak het idee krijgen dat het normaal is om snel te gaan en dat in alle geledingen van wat ons pad kruist, en dat “ontspannende geplande bad, of die geplande natuurwandeling” is niet altijd ME time. Want Me time kan soms plots nodig zijn om te verder kunnen  functioneren. En dit zowel op de werkvloer als in de privésfeer.

Het is niet altijd gemakkelijk, maar persoonlijk heb ik geleerd om niet terug te keren naar de voor iedereen zorgdragende persoon, maar dat ik eerst en vooral mezelf op de eerste plaats moet zetten, en dat even doorbijten wel kan natuurlijk, maar dat even mag niet te lang duren en wanneer drukke periodes ingepland zijn, dan meteen ook rustmomenten inplannen die echt alleen maar voor mezelf rust brengen, want iedere ajuin is anders, niet iedere ajuin laat je even hard huilen.