
Van Peter Kollwitz, zoon van kunstenares Käthe Kollwitz, die op 23 oktober 1914 als Duits soldaat in Vlaamse velden stierf en nu in Vladslo begraven is, was ERICH KREMS een vriend die bij hem was toen hij sneuvelde. Zelf was hij 18 toen hij in 1916 bij Verdun oorlogsslachtoffer werd.
Op 11 november 1914, de dag waarop het beroemde legerbericht ontstond dat bij Langemark jonge Duitse soldaten, met de woorden Duitsland über alles op de lippen vooruit gestormd zouden zijn, schreef Erich Krems aan zijn Wandervogelleider Wyneken:
Geloof geen van die gezegden van die uitmuntende geest bij onze soldaten. Er is niets wat een soldaat meer wenst dan vrede. Dit gevoel is algemeen : wat voor een zinloos en vreselijk ding is oorlog. Niemand heeft die toch gewild: geen Belg, die naar me schiet, geen Engelsman op wie ik schiet… Nu, na die gespeelde geestdrift merken ze het allemaal : haat tegen de oorlog en bij velen haat tegen de regering die hem voert.
Dit stukje tekst heb ik al talrijke malen voorgelezen bij Peter Kollwitz’ grafsteen, bij Käthe Kollwitz TREUREND OUDERPAAR in Vladslo.
Hoeveel ouders of vrienden van Russische soldaten zouden vergelijkbare zinnen in een brief van jonge Russische soldaten ontvangen?




