Als Nederlanders en Vlamingen emigreren, zullen ze in het dagelijks leven andere talen spreken. Maar het Nederlands is en blijft hun moedertaal.
Het Nederlands is voor een grote meerderheid van die mensen nog steeds een van de meest gebruikte talen in het vestigingsland is, en 87% beschouwt. de Nederlandse taal als een kernwaarde van de eigen identiteit
Charlotte Van Hulle, Master of Arts in de Oosterse Talen en Culturen
woont in Stockholm (Zweden)


Ik gebruik in mijn dagelijks leven in feite amper nog Nederlands, eerder Zweeds en Engels—maar voor mij is de stelling eerder relevant tegenover het West-Vlaams, wat ik persoonlijk als iets eigens beschouw. Ik spreek nog West-Vlaams met mijn familie, maar dan is het meestal echt wel plat Blankenbergs. Vandaar is ook het West-Vlaams, eerder dan het Nederlands, een belangrijk deel van mijn identiteit, gezien mijn dialect echt wel mijn voornaamste aanknooppunt is tot mijn moederland en mijn familie.
Tina Schoolmeester, marinegeologe, woont in Arendal Noorwegen, werkt voor GRID-Arendal, waar zij het pool- en klimaatprogramma leidt


Ik wist niets over die 87%, maar ik ben er in elk geval een deel van. Ik heb er nooit aan getwijfeld om iets anders dan Nederlands te spreken met mijn kinderen : voor mij betekent dit naast kernwaarde en identiteit ook de taal waar ik nog steeds het best mijn gevoelens in kan uitdrukken, en humor en de “ongesproken” woorden , de woorden tussen de woorden zeg maar, ook nog steeds het beste lukken! Allemaal heel belangrijk om zich goed te voelen en dit door te geven aan die volgende generatie.
Guy Cozijns, master in de toegepaste economische wetenschappen, schrijver, woont op Curaçao:


Hier op Curaçao (een Caribisch eiland gelegen tussen Aruba en Bonarie), zijn de voertalen Nederlands, Papiamento en Engels.
Het Nederlands alhier sluit aan bij het moederland Nederland, zij het met een (licht) Caribisch accent.
Nederlands spreken met Nederlanders is anders dan met Vlamingen. De woordenschat is ietwat anders, net zoals bepaalde uitdrukkingen. Het interessante hieraan is dat men leert van mekaar. Taal is zo’n dynamisch gegeven. Zelfs in Vlaanderen spreken ze nu al anders dan pakweg 20 jaar terug, toen ik er al weg was.
Hier op het eiland worden de drie talen door elkaar heen gesproken, samen met het Spaans. Dat maakt dat je snel schakelt.
Anderzijds is het heerlijk om je eigen taal in het buitenland te kunnen spreken, en al helemaal wanneer toevallig het West-Vlaams ergens weergalmt.
Istvan Praet, antropoloog, hoogleraar aan de universiteit van Roehampton, Durham, Ludwig Maximiliansuniversität München


In mijn geval is het Nederlands niet langer de gebruikte taal in het vestigingsland, maar Engels (hoofdzakelijk) en Duits. Of ik het Nederlands als een kernwaarde van “de eigen identiteit” beschouw: niet bepaald, denk ik, misschien eerder “meertaligheid”, en zelfs dat weet ik niet zeker aangezien ik eigenlijk weinig stilsta bij wat mijn “identiteit” wel moge zijn.
Nancy Lembrechts, germaniste, was lerares Duits in Italië, woont nu in Jersey City (VS)


Voor het eerste deel van de vraag zou ik zeggen dat ik daar heel goed kan inkomen. Als je thuis met je gezinsleden Nederlands spreekt doe je dit normaal gezien of ook gewoon automatisch verder op je nieuwe plek. Ook wij gebruiken hier in de VS de talen verder zoals we deden in Italië: ik spreek Nederlands tegen de kinderen, mijn man Antonio spreekt Italiaans met hen en Antonio en ik spreken Engels. Wat een gedoe, nietwaar? Maar wij zijn dat ondertussen al zo gewoon dat we er al niet meer bij stilstaan.
Dat ik mijn taal als een belangrijk deel van mijn identiteit beschouw is zeker. Ik merk dat ik hier – net zoals in Duitsland, Engeland, Marokko en Italië – vaak genoeg heb aan een half woord met een andere Vlaming en dat we elkaar meteen begrijpen.
Aanleiding om de ‘Internationale Dag van de Moedertaal’ op 21 februari te vieren, zijn de rellen in 1952 toen diverse studenten omkwamen tijdens demonstraties om het Bengaals, de zesde taal van de wereld, erkend te krijgen als een officiële taal van Pakistan. Pakistan bestond toen uit Oost- en West-Pakistan, het huidige Bangladesh en het huidige Pakistan. De regering had gesteld dat uitsluitend het Urdu de taal van Pakistan was. De slachtoffers van de rellen worden in Bangladesh op deze dag herdacht tijdens Ekushey (Dag van de Martelaren.
De ‘Internationale Dag van de Moedertaal’ werd voor het eerst in 2000 gevierd.