
Jacob van Maerlant, voorzeker de belangrijkste 13de-eeuwse Vlaamse schrijver (van natuurwetenschappelijke, historische, godsdinestig getinte boeken, van ridderromans, van strofische gedichten e.a.) schreef in zijn SINTE FRANCISCUS LEVEN, dat vooral voor Utrechtse minderbroeders bedoeld was, dat hij, omdat hij Vlaming is, woorden gebruikt die zo typisch zijn voor zijn Vlaams en in hun streek niet gekend, dat ze die niet begrijpen. Hij verontschuldigt zich hiervoor. De passage begint met ENDE OMDAT IC VLAMINC BEN.

Ende omdat ic Vlaminc ben
Met goeder herte biddic hen,
Die dit Dietsche sullen lesen,
Dat si mijns genadich wesen;
Ende lesen sire in somich woort,
Dat in haer lant es ongehoort,
Men moet om de rime souken
Messelike tonghe in bouken’(1).



Lambrecht Lambrechts – hij was normaalschoolleraar – werd na WO1 wegens zijn flamingantisme overgeplaatst van de normaalschool in Gent en werd in 1921 leraar Nederlaqnds in de nieuwe Staatsnormaalschool Blankenberge.
Hij gebruikt de woorden OMDAT IK VLAMING als titel van een gedicht met een totaal ander, nationalistisch doel:
Omdat ik Vlaming ben
Waarom ik voor geen vreemde buig ?
Waarom ik met Van Maerlant juich
Zijn leuzen voor de mijne erken ?
Zijn leuzen voor de mijne erken ?
Omdat ik Vlaming ben !
Omdat ik Vlaming ben !
Waarom ik voor geen vreemden buig ?
Waarom ik bij mijn stillen haard
De taal der vaderen heb bewaard
En aan geen anderen toon gewen
Omdat ik Vlaming ben
Waarom ik voor geen vreemden buig
Waarom ik aan mijn kinderen leer
Maak Vlaanderen groot gelijk weleer
Waarom ik hopend juich met hen
Omdat ik Vlaming ben
Toen ik in het 5de lj. zat, in de Gemeenteschool Jabbeke, leerde ik het gedicht (lied) DE VELDKAPEL van Lambrecht Lambrechts.