We spoedden ons de eerste schoolochtend van 2023 van het Maerlant-atheneum naar de Zilvermeeuw (Groenstraat) en dan naar d’Oefenschool, ten slotte naar de Zilvermeeuw (Uitkerke) . We zagen niemand iemand kussen, wel de rechter- of/en de linkerhand schudden.

 In De Standaard van 2 jan. 2021, twee jaar geleden,  schreef Inge Ghijs hierover:  

Zoomen, skypen, teamsen bleek niet meer dan een surrogaat te zijn. In die zin hoopt iedereen dat het knuffelen en zoenen binnenkort weer mag. Maar hopelijk komt ook de voorspelling van viroloog Marc Van Ranst niet uit – dat we nooit meer handen zullen geven. We mogen in deze coronatijden wel geleerd hebben om ogen te lezen, het enige van het gezicht dat we vaak nog zien, het weegt niet op tegen de betekenis en de bron van informatie die een stevige, slappe, genereuze, weifelende, zenuwachtige handdruk is.

Door het geven van een hand sluit je een verbond, het is de bekrachtiging dat we iets met elkaar gemeen hebben. Het bezegelt de wil om samen te werken en schept een band.